Heren Senioren
Stand RHS-3B
| Nr | Team | Gespeeld | Punten | Doelsaldo |
|---|---|---|---|---|
| 1 | SIETSEMA Highlanders 1 | 21 K | 38 | 1562 - 1034 |
| 2 | ESBC Menhir 1 | 21 | 30 | 1446 - 1207 |
| 3 | Pink Stars '59 1 | 21 * | 29 | 1252 - 1016 |
| 4 | Five Pack 1 | 21 | 28 | 1347 - 1152 |
| 5 | BV Aris 5 | 21 x | 15 | 1069 - 1268 |
| 6 | BV Olympia 2 | 21 | 14 | 1130 - 1218 |
| 7 | GSBV Moestasj 2 | 21 x | 10 | 1066 - 1243 |
| 8 | Bedum Blues 1 | 21 x* | 00 | 831 - 1565 |
| 9 | Aquila 2 | 0 TR | -99 | 0 - 0 |
K = Kampioen
D = Degradatie
TR = Terug Getrokken
BM = Buiten Mededinging
VR = Verlies van Rechten
X = aantal keren niet opgekomen (3x = TR)
* = aantal keren niet op komen dagen met 2 punten in mindering
Wedstrijdprogramma en uitslagen
| Datum | Tijd | Wedstrijd | Uitslag |
|---|---|---|---|
| 23-09-2011 | 20:45 uur | ESBC Menhir 1 - Five Pack 1 | 68 - 50 |
| 30-09-2011 | 21:15 uur | Pink Stars '59 1 - ESBC Menhir 1 | 90 - 54 |
| 07-10-2011 | 20:45 uur | ESBC Menhir 1 - BV Olympia 2 | 68 - 50 |
| 29-10-2011 | 20:15 uur | SIETSEMA Highlanders 1 - ESBC Menhir 1 | 88 - 60 |
| 04-11-2011 | 20:45 uur | ESBC Menhir 1 - GSBV Moestasj 2 | 67 - 56 |
| 12-11-2011 | 21:15 uur | Bedum Blues 1 - ESBC Menhir 1 | 54 - 103 |
| 26-11-2011 | 10:45 uur | BV Aris 5 - ESBC Menhir 1 | 48 - 61 |
| 02-12-2011 | 20:30 uur | Five Pack 1 - ESBC Menhir 1 | 53 - 56 |
| 09-12-2011 | 20:45 uur | ESBC Menhir 1 - Pink Stars '59 1 | 49 - 59 |
| 17-12-2011 | 15:00 uur | BV Olympia 2 - ESBC Menhir 1 | 52 - 81 |
| 06-01-2012 | 20:45 uur | ESBC Menhir 1 - SIETSEMA Higlanders 1 | 61 - 62 |
| 14-01-2012 | 14:00 uur | GSBV Moestasj 2 - ESBC Menhir 1 | 67 - 72 |
| 20-01-2012 | 20:45 uur | ESBC Menhir 1 - Bedum Blues | 78 - 59 |
| 27-01-2012 | 20:45 uur | ESBC Menhir 1 - BV Aris 5 | 76 - 64 |
| 03-02-2012 | 20:45 uur | ESBC Menhir 1 - Five Pack 1 | 60 - 73 |
| 10-02-2012 | 21:15 uur | Pink Stars '59 1 - ESBC Menhir 1 | 66 - 58 |
| 09-03-2012 | 20:45 uur | ESBC Menhir 1 - BV Olympia 2 | 62 - 40 |
| 23-03-2012 | 20:45 uur | ESBC Menhir 1 - GSBV Moestasj 2 | 80 - 41 |
| 31-03-2011 | 21:15 uur | Bedum Blues 1 - ESBC Menhir 1 | 38 - 110 |
| 14-04-2012 | 18:30 uur | BV Aris 5 - ESBC Menhir 1 | 45 - 68 |
| 28-04-2012 | 18:30 uur | SIETSEMA Highlanders 1 - ESBC Menhir 1 | 52 - 54 |
Wedstrijdverslagen
| • Sietsema Highlanders - ESBC Menhir : 52 - 54 |
| 28 april 2012 18:30 uur |
| De avonturen van Heren 1 deel 20 : Afsluiten met een KNAL! En zo is het seizoen al weer ten einde. Man, wat gaat dat snel! Afgelopen zaterdag speelden we ons laatste potje. Een heuse topper, dat wel: de nummer één (zij dus) tegen de nummer drie (ons dus). Voor ons stond er nog wel iets op het spel: we konden derde blijven, vierde worden, of, heel misschien, de tweede plaats nog pakken… “De spelers kwamen één voor één binnendruppelen bij het clubhuis” (citaat Jan W.). Dit zou een voorbode blijken te zijn voor hoe we gingen spelen, maar hierover later meer. Jeroen was aan komen rijden in zijn nieuwe leasebak. Hij leeft graag op het randje: de rit naar Uithuizen is 105 kilometer en volgens de boordcomputer was er nog brandstof voor 100 kilometer. “Vijf kilometer duwen, hebben we meteen een goede warming up” was het commentaar. Eenmaal in de zaal begonnen wij nog enigszins fanatiek warm te draaien op “We’re gonna win” van Bryan Adams en “We are the champions” van Queen. Aan de overkant van het veld stonden slechts drie man een balletje te schieten. Het zouden er acht worden. We hielden de deur van hun kleedkamer angstvallig in de gaten. Zou ie meedoen, competitietopscorer Hans van T.? Nee dus. Kansen dus voor ons om te winnen, want veel talent hebben de overige Highlanders niet. En ja, we kwamen dan ook snel voor met 0-2. En toen? 14-2 achter, 20-6 na tien minuten en maar liefst 42-15 achter na achttien minuten. We zijn hard op weg om de derde plaats op doelsaldo weg te geven, want we mogen maar met 41 punten verschil verliezen. De oorzaak: los zand. Nee, dat ligt niet op het veld, zo spelen we, als vijf eenlingen. Elke aanval duurt maximaal twee passes en dan gaat de bal al richting de stugge ring. Iedereen is uit positie en we krijgen net als in de eerste wedstrijd break na break om de oren. Gelukkig gooien Rick en Gideon er voor de rust nog een bal in, maar 42-19 is weinig hoopgevend. Lees nu voor de grap nog eens de laatste zin van deel 20. Nee, je hoeft niet te gaan scrollen, als service aan jou schrijf ik hem gewoon nog een keer: “Maar sommigen van ons willen in Uithuizen stunten…” We zijn het er in de pauze gelukkig met alle acht man over eens dat we dit k….eind niet gereden hebben om ons zo te laten afslachten. We spreken ons geloof uit in een goed resultaat door samenspel. En daar gaan we! De extra pass komt er, het ietsje betere screen komt er, de wil om te rebounden komt er, de slimmere verdediging komt er, de scores (met name van Jan) komen er. En wij, wij komen tot 46-34 na drie kwarten. Het kan nog! De kampioen laat zich van zijn slechtste kant zien. Na slechts 4 puntjes in deze fase druipt de frustratie eraf. Zoiets als bij ons in de eerste helft, maar dan een tikkie erger. De scheidsen hebben het gedaan, spelers gaan bijna met elkaar op vuist, scheldpartijen zijn niet van de lucht, niet te geloven allemaal. En wij, wij zijn gefocust! Puntje voor puntje komen we dichterbij. Met nog vier minuten te gaan staan we op 52-44. Duko, erg balvast, begint te scoren. Jeroen gooit er een zuivere driepunter achteraan en brengt ons vanaf de vrije worplijn op gelijke hoogte. Twee time outs van de Highlanders in de slotfase kunnen het tij niet meer keren. Het onvermijdelijke gaat gebeuren: we gaan erop en erover! Ali, hij heeft zijn geluksschoen meegenomen, mag de winnende treffer maken. Daarna spelen we de klok (1,9 seconden) professioneel uit. On-ge-lo-fe-lijk! Wat een comeback en dat na 27 punten achter gestaan te hebben. For-mi-da-bel! En ja, we zijn als tweede geëindigd! En dat allemaal door het spelletje weer simpel te maken: lijnen lopen, goed passen, je verdedigende taak invullen en vooral: vertrouwen hebben in de tactiek van het samenspel. Het kan zo mooi zijn… Wij nemen afscheid van Gideon. Deze doorgewinterde Feyenoordfan was een man van “geen woorden, maar daden” en heeft als stille kracht dit seizoen weer behoorlijk wat kerfjes op zijn stok mogen zetten. En nu de luiers in, pa! We nemen verder afscheid van Duko. Na een seizoen als een rollercoaster (hoge pieken, diepe dalen, maar op het juiste moment gepiekt) gooit hij zich op zijn werk/studie. We hopen dat Sybo en Jehannes komend seizoen als waardige vervangers zullen optreden. En ben je zelf ex-eredivisie speler en wil je afbouwen in Sneek (waarschuwing: je moet wel contributie betalen!), dan ben je ook van harte welkom. Test komende zomer wel even op het pleintje in de Zwette of je het niveau aan kunt… Scores: Gideon 2, Niels (prachtige drive in een volle bucket) 4, Jeroen 4, Arnold (en wie mocht er van jou ook alweer voor de rust al gaan douchen? O ja, het hele team!) 5, Rick (weer twee schitterende floaters via het bord) 5, Duko 8, Ali (“ik ga vanavond lekker slapen”) 10, Jan (zet hem op de juiste plaats en hij scoort) 16. |
| Afzender: Wedstrijdsecretaris - Jan Weerts (maandag 30 apr 2012 11:46)
|
| • BV Aris 5 - ESBC Menhir 1 : 45 - 68 |
| 14 april 2012 18:30 uur |
| De avonturen van Heren 1 deel 20 : Halve wedstrijd, heel verslag! Nog twee potjes te gaan. Het eerste speelden we zaterdagavond uit in Leeuwarden tegen Aris 5. Er kwam zelfs een supporter mee in de spelers-Jeep. Jammer genoeg konden we haar en de broers van Ali en Rick geen hoogstaand spel bieden. In de kleedkamer had iemand (hij blijft liever anoniem) nog gevraagd of iedereen wel doordrongen was van het belang van de wedstrijd (namelijk: de derde plaats veilig stellen en zo het beste Friese team in de competitie worden), maar men had elkaar wat schaapachtig aangekeken. Maar goed, na de warming up, of liever de heating up, want het voelde in de zaal alsof het dertig graden was, stoven we naar een 0-11 voorsprong. Helaas lieten we verdedigend nogal wat steekjes vallen en Aris kwam dan ook in het eerste kwart nog terug tot 13-15. Ook in het tweede kwart was nog goed te zien dat we al een tijd niet tegen een zone gespeeld hadden. Jan en Arnold waren elkaar eerder op de dag tegengekomen en hadden beiden het idee ontspannen naar de wedstrijd toe te leven, de één door een fietstochtje en de ander door een wandeling. Nou, dat mag dus nooit weer! Zo ontspannen als ze nu turnovers maakten was tenenkrommend. Aris deed trouwens net zo hard mee met het weggooien van de bal. Voeg daarbij dat de vrije worpen dramatisch slecht werden genomen. Je kon je afvragen of de toeschouwers niet liever naar de andere kant van het sportcomplex zouden gaan. Voor de insider: er ligt daar een zwembad. Nu was er tijdens onze wedstrijd niets gaande in het zwembad, maar de beweging van water in een leeg zwembad is soms nog interessanter dan het gestuntel op een basketbalveld. Jan en Niels speelden nog een slim inbounds-spelletje met de score van Niels. En gelukkig had Gideon, die eindelijk weer eens wat tegenstanders tegen de vlakte werkte, nog een mooie tip-in, maar dat voorkwam niet dat we na de thee opnieuw zouden moeten beginnen: 29-29. Ali liep al twee kwarten gefrustreerd rond, maar daarna kwam hij –eindelijk!- los. Nu liet hij een paar spetterende dunks zien. Enige minpuntje hieraan: dit gebeurde in de pauze… Aris mag denken dat ze het een halve wedstrijd goed gedaan hebben, maar dat mogen wij ook. En die van ons telt: namelijk de tweede helft! We hadden met elkaar afgesproken dat we uit een ander vaatje moesten tappen. Gelukkig hadden we een ander vaatje bij ons. Jeroen ging los met wat scores, maar hoogtepunt van zijn avond was waarschijnlijk toch het mooie block op die lange van de tegenpartij. Halverwege het derde kwart begon de grote Duko-show. Meneer van der Meer scoorde 9 punten in vijf minuten en daardoor leidden we na drie kwarten comfortabel: 34-48. In het vierde kwart speelden we het befaamde “pass-maar-rond-zolang-ze-niets-doen-en-het-19-seconden-signaal-nog-niet-geklonken-heeft”-spelletje, waarna Duko (bijnaam deze avond ook wel mister Selfish) regelmatig als afmaker fungeerde (10 punten in zes minuten). De zone van Aris werd zover uitgerekt dat Jan en Rick bij de spaarzame missers nog de aanvallende rebound konden pakken om nog meer tijd te winnen. Zo wonnen we uiteindelijk eenvoudig met 45-68. Helaas was het niet “samen uit, samen thuis”, maar werd de thuisreis een ploegentijdrit . Nu wacht nog één makkelijk potje: op 28 april uit tegen kampioen Highlanders. We kunnen deze pot tot onze spijt niet schriftelijk afdoen. Maar sommigen van ons willen in Uithuizen stunten… Scores: Johan (niet gespeeld, heb je al een afspraak met de hakkenbar/huisarts?) 0, Rick 4, Niels 4, Ali 6, Gideon 6, Jeroen 9, Arnold 10, Jan 10, Duko 19. |
| Afzender: Wedstrijdsecretaris - Jan Weerts (maandag 16 apr 2012 08:19)
|
| • Bedum Blues 1 - ESBC Menhir : 38 - 110 |
| 31 maart 2012 21:15 uur |
| De avonturen van Heren 1 deel 19 : Wit-Zwart, maar niet de voetbalclub… Onze geachte voorzitter heeft besloten dat het zo echt niet langer kan. De witte tenues zijn niet wit genoeg meer. De gele vlekken zijn geanalyseerd door een laboratorium. Het blijkt voornamelijk om ingebeten angstzweet te gaan. Een nachtje inweken met natuurazijn zou volgens Klazien nog wel kunnen helpen. Gevolg is dat we tegen Bedum met witte broeken en zwarte shirts spelen. Van Bedum Blues hoef je niet bang te worden, tenzij er U-18 spelers mee doen. Maar ja, we hebben slechts 6,4 man bij ons. Johan is die 0,4: gezien zijn hakblessure kunnen we hem niet eens meer voor halfvol aanzien. Niels ligt bij de aanvangstijd (21.15u) al op bed, Jeroen is ziek/zwak/misselijk, Sybo en Jehannes liggen al praktisch het hele seizoen in de lappenmand en ook Wytze blijkt ziek. We dachten dat hij die stierennek door fitness gekregen had, maar het blijkt een symptoom van Pfeiffer te zijn. En Henk H.? Die heeft schijn baar ongemerkt afstand gedaan van het spelersbestaan. Maar goed dat we op vrijdag ook met zo weinig man geoefend hebben tegen U20, dan weten we wat we aan elkaar hebben. Dat potje was nog best lastig (…in het begin!), maar in Bedum zal het anders gaan. Speciaal voor Ali, die niet weet wie Arjen Robben is, rijden we een rondje om het plaatselijke voetbalveld. En dan gaan we los! Volledig tegen de verwachting in knallen we weg. Alsof we een kickstarter gevonden hebben! De tegenstander ziet ons als een razende tekeer gaan. Bijna elke aanval levert een score op en slechts één thuisspeler weet het netje te vinden. Stand na tien minuten: 3-25! Verrassende inspirator is Gideon, die ook over spelverdelerseigenschappen blijkt te beschikken, heel tijdelijk trouwens. Zijn commentaar is Cruyff waardig: “zolang je scoort blijf je schieten!” Ook Duko wil hier vlammen, hij scoorde tenslotte vorige keer 29 punten. Gelukkig kunnen we hem deze keer ertoe brengen ook af en toe een bal over te spelen, dat is wel zo leuk voor de anderen die in het veld staan. Ali bereikt in het tweede kwart een nieuw dieptepunt in zijn loopbaan. Hij blokt een schot, wil hard “In your face!” roepen, maar komt er dan achter dat hij een vrouw (de enige speelster in deze mannencompetitie) geblokt heeft. Jan is dan al bezig met psychologische oorlogsvoering tegen zijn boomlange tegenstander: “Je loopt mooi heen en weer, maar kun je ook nog wat anders? Een bal raak gooien bijvoorbeeld?” Nee, maar technische fouten maken kan hij wel. Hindrik heeft gelukkig tussen zijn drukke stagewerk nog tijd gevonden om mee te spelen. De aanstaande barkeeper (waar zo’n hogeshoolopleiding goed voor is!) zorgt ervoor dat al bij rust de 50 puntengrens gepasseerd wordt: 15-51. De scheidsen willen snel naar huis dus we krijgen maar vijf minuten pauze. Dat maakt niet uit, we gaan in hetzelfde tempo verder. Weer is het bij Bedum slechts één speler die weet te scoren, maar bij ons is het wat beter verdeeld, al worden we slordiger in de afwerking. Toch halen we Johan’s doelstelling: 25-78 na dertig minuten. Alle kans dus om de honderd te halen. Maar Bedum heeft nog een verrassing voor ons in petto. De pauze was ze blijkbaar toch te kort en ze nemen drie time-outs achter elkaar, kennelijk om ons koud te laten worden. Het mag niet baten. Johan komt nog even het veld in om een T-fout uit te lokken. De tegenstander krijgt vakkundig een elleboog. Die is daar niet blij mee en laat de scheids bijna voelen hoe hard zo’n elleboog nou eigenlijk is. Arnold staat het dichtst bij de vrije worplijn en mag dus de vrije worpen nemen. Hij mist ze allebei finaal. Ja, en dan wel na de daarop volgende inworp bal er van achter de driepuntslijn in jagen, dat kan ie dan wel! Ook Johan wil op het scoreformulier. Hij dribbelt volkomen blind voor zijn vrijstaande medespelers van de ene naar de andere bucket en knalt over twee spelers heen raak. Bij 38-110 is het feest helaas al voorbij. Op naar de belangrijkste uitwedstrijd van het seizoen. Als we die winnen zijn we definitief derde. Johan 2, Duko 14, Arnold 16, Ali 16, Gideon (career high?) 18, Jan 22 (in vier kwarten), Hindrik 22 (in drie). |
| Afzender: Wedstrijdsecretaris - Jan Weerts (maandag 02 apr 2012 19:40)
|
| • ESBC Menhir - GSBV Moestasj 2 : 80 - 41 |
| 23 maart 2012 20:45 uur uur |
| De avonturen van Heren 1 deel 18 : Durf je wel? Tegen zes mannetjes? En zo stond alweer de laatste thuiswedstrijd op het programma. Nu al? Ja, nu al! Als je anderhalve competitie speelt kom je elkaar drie keer tegen. Als je in de eerste speelronde vier keer uit speelt gaat dat in de tweede en derde ronde ook zo. Gevolg: 9 thuiswedstrijden (voor zover je daarvan kunt spreken gezien onze trainingslocaties) en 12 uitwedstrijden. De competitie is dan ook nog lang niet voorbij. Wel verleden tijd zijn onze confrontaties met Moestasj dit seizoen. De eerste twee potjes werden moeizaam gewonnen, maar nu kwamen de stuudjes uit Groningen maar met zes man (en twee niet speelgerechtigde vrouwen) opdagen. Bij die spelers zit wel een jongen met meervoudig persoonlijkheidssyndroom, dus die telt voor drie (of vier). Ook de scheidsen waren vrouw, op elkaars schouders zouden ze onze langste man nog niet recht in de ogen kunnen kijken, maar op hun fluiten was weinig aan te merken. Goed beginnen blijft lastig voor ons. Ook nu kwamen we weer achter. Gelukkig was Rick wel bij de les. Hij is er volgende keer niet bij en zorgde er dus voor onopvallend goed te spelen, zodat hij niet vaak gewisseld werd. Een prachtige tip in in de eerste helft was zijn beloning. Na tien minuten stonden we ook al voor, met 17-13. De Groningers dachten dat ze wel even een zoneverdediging konden uitproberen. “Leuk!” dachten Duko en Arnold, “die gaan we even vakkundig kapotschieten!”. Gevolg: vier driepunters op rij. En toen de tegenpartij bedacht dat er toch wat meer druk naar voren moest komen kwam er ook automatisch meer ruimte voor onze centers. De 37-21 ruststand was het logische gevolg. Er zijn nog wat spelers (nou ja, eentje dan) die zich druk maken om het doelsaldo en dus wilden we op tempo blijven doorspelen. Met name Ali, bij afwezigheid van Jehannes en Jan “the center of attention”, kwam los. Een bal terugpassen is er bij hem amper bij, maar wat zou jij doen als je zo dominant was? Wel balen voor hem dat hij na vier fouten naar de bank ging, daarna het veld weer in kwam en direct zijn vijfde fout pakte. Gideon fungeerde in deze fase als bliksemafleider. Ook een kwaliteit: hij lokt zelfs op eigen helft al fouten uit! Op het eind van het kwart kon Arnold nog even demonstreren hoe je een superscherpe bouncepass geeft. Volgens de ontvanger, de doodzieke Wytze die hieruit zijn enige twee punten scoorde, kon er geen centimeter meer tussen. Wel jammer dat Wytze aan het eind van de wedstrijd nog van die smerige overtredingen maakte (!?), dat had deze pot niet nodig. En verduiveld als het niet waar is: als je in het hele seizoen en tijdens elke wedstrijd maar vaak genoeg roept dat de bal rondgespeeld moet worden, dan gaat het EINDELIJK een keer gebeuren. Jeroen is nu op een leeftijd (ten tijde van de wedstrijd 30 jaar en één dag) dat hij op alle manieren kan scoren (spinmoves, driepunters), maar frommelen blijft zijn favoriete bezigheid. En Niels, hij wilde zo graag op het scoreformulier komen. Hij sleurde, hij trok, hij beukte, hij beulde, maar de bal wilde er niet in. De bloemen voor man met de meeste inzet gaan naar hem. Een schrale troost. Uiteindelijk hebben we Moestasj bijna gedubbeld. Nu maar hopen dat de Highlanders hun taak tegen Five Pack gedaan hebben en dit weekend al kampioen zijn geworden, dan staan we weer derdes. Voor allen die deze wedstrijd via livestream gevolgd hebben (dankzij Rick van de U20): we hopen dat het voor herhaling vatbaar is. Maar als we Johan mogen geloven kunnen het maar beter zwart-witfilmpjes worden, want de tenues van de H1 beginnen “geel uit te slaan in de naad”. Getver! Maar hopen dat dat nieuwe wasmiddel wonderen kan verrichten… Johan (geblesseerd, alleen gecoacht) 0, Niels (ondanks alles) 0, Wytze (voor de volle 50% aanwezig) 2, Gideon 5 (bij bowlen scoort ie meer hoor!), Jeroen (season high) 9, Duko (inclusief handelsmerk schijnschot) 12, Rick 14 (toch niet je rugnummer!), Ali 18, Arnold (met afstand de oudste speler van de avond, geen goed teken) 20. |
| Afzender: Wedstrijdsecretaris - Jan Weerts (zaterdag 24 mrt 2012 14:08)
|
| • ESBC Menhir - BV Olympia 2 : 62 - 40 |
| 09 maart 2012 20:45 uur |
| De avonturen van Heren 1 deel 17 : Hollen en stilstaan Dit werd een potje tegen het oudste team uit de competitie. Toch is het maar de vraag of er bij Olympia al opa’s spelen, zoals bij ons wel het geval is. Nou goed, de oudjes uit Groningen startten nog prima en pakten direct een 0-5 voorsprong. Voor de vaste lezer: niets nieuws onder de zon dus. Of het moest de basisplaats van Wytze zijn, die in de voetsporen van zijn broers moet zien te treden. Hij had zich natuurlijk onsterfelijk kunnen maken door dan ook direct de openingsscore voor zijn rekening te nemen. Maar de druk die dan op je schouders ligt als je op de vrije worplijn staat voor twaalf man publiek is enorm. Wytze revancheerde zich later wel met de mooiste actie van de wedstrijd: na een steal coast to coast, zijdelings tussen twee man door zweven en de bal er via het bord inleggen, die komt terug op je videoband met favoriete momenten! Wytze is nu officieel de beste Dijkstra van dit team. Olympia schoot echter met scherp van buiten de driepuntslijn en leek met een voorsprong het eerste kwart af te sluiten, maar met een mazzeltje kreeg Arnold op een wanhoopsschot in de zoemer nog drie vrije worpen te nemen. Dus konden we op adem komen bij 16-15. Maar dat op adem komen was niet echt nodig: het scorebord had het halverwege het eerste kwart al eens begeven. Dat deed het in het tweede kwart nog eens en later nog eens en later nog eens. Het lijkt haast wel alsof we een miniwedstrijd speelden. In het tweede kwart gooiden we de zaak potdicht. We holden eerst 8 punten weg, werden toen weer opgehouden door het scorebord maar hadden bij rust toch nog een 28-20 voorsprong. Dit mede dankzij een stoere actie van Niels die in en uit de bucket stapte en daarna alsnog raak pafte. Hierbij een felicitatie aan Rick vanwege het feit dat hij een vriendin heeft die kijk heeft op het spelletje: ze vond de eerste helft niet om aan te zien. En zo dachten er meer over. Maar ja, wat is het alternatief als er geen Voice of Holland meer op TV is? Na de rust gingen wij (als jongste team) weer vrolijk van start met een tussensprint van 8-0. Jan was deze avond al moe van het fluiten van de wedstrijd ervoor en hij beperkte zich dus tot het geven van veel assists, ook een leuk onderdeel van het spelletje. En nu had ik hier heel graag geschreven over een verwoestende dunk die Ali in dit kwart maakte. Op training trekt hij nog wel eens een basket omlaag, maar in de wedstrijd? Hij heet dan ook Ali en geen Larry Johnson of Dominique Wilkins (wie? Weet je meteen hoe oud de schrijver van dit stukje is). Ali was schitterend op weg in de fastbreak, maar de bal glipte uit zijn handen. Terwijl hij nog liep te vloeken en te tieren gleed de bal er toch op een bizarre manier in. Ali heeft het zelf niet zien gebeuren. Duko leverde daarna het bewijs dat je er met een half uur trainen per maand niet op vooruit gaat, maar ballen pakken in de rebound lukte hem gelukkig nog moeiteloos. Stand na een halfuur (en pak’m beet 5 pauzes): 45-28. Het laatste kwart dan. Weer een tussensprint in deze intervaltraining, 10-2 deze keer. Daarna was Jeroen het middelpunt. Normaal erg trots op zijn eerstgeborene, nu minstens zo trots op zijn strakke driepunter. Johan werkte nog vakkundig een tegenstander over de zijlijn. Iedereen wachtte op een fluitje van de scheids, maar dat kwam niet. Een hilarisch moment! Uiteindelijk mocht Arnold de laatste bal scoren. Toch leuk dat al zijn teamgenoten op de bank hard riepen dat het een tweepunter was omdat hij weer eens met zijn maat 43 op de lijn stond. Bedankt, vrienden! Volgens ons staan we op doelsaldo weer derde, maar er is een FivePacker die er anders over denkt... Scores: Duko 0, Wytze 2 (maar wel hele mooie), Gideon (nr. vier, fout in de vierde minuut,) 4 (punten, hoe consequent kun je zijn), Niels 4, Johan 4, Jeroen 5, Rick 9, Jan 9, Ali 12, Arnold 13. |
| Afzender: Trainer/coach Heren 1 (maandag 12 mrt 2012 23:11)
|
| • Pink Stars - ESBC Menhir : 66 - 58 |
| 10 februari 2012 21:15 uur |
| De avonturen van Heren 1 deel 16 : Kickstarter gezocht! Gezocht voor een ouwe motor: een kickstarter! Aan deze motor, type Menhir H1, wordt jaarlijks gesleuteld en zo af en toe worden oude onderdelen vervangen door nieuwe, maar nu blijkt dat ook de kickstarter het begeven heeft. Het heeft niets met de koude buitenlucht te maken. Mensen met echte kennis van motoren weten dat zo’n ding op moderne machines niet meer nodig is, maar wij kunnen hem nog wel gebruiken voor het rondpompen van de smeerolie. En dat is precies wat we nodig hebben. Het bewijs: de wedstrijd op vrijdag in Groningen tegen de nummer twee: Pink Stars. De partij begon deze keer te laat omdat er maar een scheidsrechteres was die niet in haar eentje durfde te fluiten. Het is sowieso een raadsel wat al die vrouwtjes van één meter veertig bezielt om tussen zoveel lange mannen op een fluit te willen blazen. Ik kan ze maar één advies geven: bezoek de plaatselijke muziekschool. Gelukkig was er nog een Groene Uil in de sporthal die zo sportief was om mee te gaan fluiten. Dank u, Groene Uil! Nou ja, fluiten? Arnold had geprobeerd het meisje in grijs moed in te praten door te zeggen dat er helemaal niets zou gebeuren. Zij interpreteerde dit als: “je hoeft niet(s) te fluiten”. De eerste minuten konden beide teams dan ook ongeneerd rollebollend over het veld, door screens heen lopen, mensen vasthouden, slaan/duwen/trekken en wat je nog maar meer kunt verzinnen. Daar kunnen wij Snekers niet zo goed mee omgaan. Gevolg: net als vorige week een desastreuze start, alleen dan in het kwadraat: 31-11 na tien minuten. Echt, die kickstarter moet er komen, we zullen er goed voor betalen (met rondjes in het clubhuis). We hadden het ook al in de kleedkamer zien aankomen. Iemand van ons probeerde nog een sfeertje te kweken door een paar keer hard “Are you ready?” te schreeuwen, maar de reactie was een mager “mwoah….”. Goed, tweede kwart, nieuwe ronde, nieuwe kansen. Ophouden met zeuren tegen de scheidsen, wat meer branie, de tegenstander harder aanpakken en warempel, de motor begint te draaien. Gelegenheidscoach Jan komt van de bank om in dit kwart twaalf punten te scoren en Niels gaat (verrassing!) nu eens niet van buiten, maar inside de boel opstoken. Ook Rick pakt zijn puntjes mee en we komen tot 48-37. En ja, het lay-ups lopen in de pauze wordt beloond. De Stars van de thuisploeg blijven grotendeels zitten en onze motor is dus warmer. We gaan bovendien zone spelen. Die werd vorige keer vakkundig kapot geschoten, maar dat was door Groningers die er nu niet bij zijn. Helaas is ons schot ook niet best, maar we komen weer een stapje dichterbij: 58-50. Ali vraagt zich dan al af of hij die bobbel altijd al op zijn hoofd had of dat dat komt door een mep van de center van de tegenpartij. Hindrik zal zich later afvragen of hij altijd al die bobbel op zijn knie had of dat dat komt door een mep van de center van de tegenpartij. En las u vorige keer al niet dat we tot op vijf punten van Five Pack kwamen, maar niet door konden stoten? Nou, dat stelt he-le-maal niets voor. We komen nu (onder andere dor Duko’s driepunter) tot 58-57, één l*llig puntje. Als Jan die vrije worp nou geraakt had hadden we gelijk gestaan en waren we misschien een psychologische drempel gepasseerd. Maar het lukt net niet. De Pink Stars spelen deze avond dan wel als een stel houthakkers, maar dom zijn ze niet en een voorspong uitspelen gaat ze goed af. Wij (Arnold, Niels, Duko, Jan, wie niet eigenlijk?) proberen het nog met afstandsbommen, maar het vizier staat niet op scherp. Douchen, afdrogen, aankleden, tas inpakken en dan snel naar huis (twaalf uur ’s avonds, maar wie kan er goed slapen na zo’n wedstrijd?). Scores: Gideon (beetje trots: “weer de nul gehouden!”) 0, Duko 3, Niels 3, Rick 6, Hindrik 8, Arnold 11, Jan 13, Ali 14. |
| Afzender: Trainer/coach Heren 1 (zaterdag 11 feb 2012 16:50)
|
| • ESBC Menhir - Five Pack : 60 - 73 |
| 03 februari 2012 20:45 uur |
| De avonturen van Heren 1 deel 15 : And they were sharp, as sharp as knives Eigenlijk heb ik helemaal geen zin om een wedstrijdverslag te schrijven van zo’n waardeloze pot als die van vrijdag tegen Five Pack. Maar ja, als zelfs de tegenstander al zegt met spanning naar dit stukje uit te kijken, dan sleep ik me toch maar weer naar mijn computer (nou ja, die van mijn baas dan). En ja, het gaat ook om een subtopper in deze klasse, de nummer drie tegen de nummer vier. Five Pack was na twee eerdere nederlagen tegen ons erg gemotiveerd om ons nu eens te verslaan. Wij zelf hadden niet eens de motivatie om een behoorlijke warming up te lopen. Weliswaar waren we met negen spelers, maar toch waren enkele grote namen er niet bij. Helaas wederom vooral ook grote mannen straalden door afwezigheid. Dat onze allerlangste man pas een minuut voor de aftrap binnenkwam had dan wel weer een geldige reden: hij was hals over kop met zoonlief naar het ziekenhuis geweest. Dan helpt het ook niet mee dat als de wedstrijd officieel om 20.45u begint, de scheids al om 20.40u fluit voor één minuut. Want in de overige vier minuten hadden we de motor toch een stukkie warmer kunnen krijgen. Nu hadden we in feite een ijskoude start. Five Pack had bovendien de eigen jeugd al eerder op de avond het goede voorbeeld zien geven. De Ureterpers gingen dan ook als vlijmscherpe messen door de boterzachte Sneker verdediging. 0-11 na vijf minuten. Zo, dan loop je al direct achter de feiten aan! Gelukkig brak Hindrik de ban met twee scores en ook Niels prikte er een drietje in, zodat de marge iets kleiner werd: 11-19 bij het eerste rustsignaal. Met nog een half uur te gaan was er nog niets verloren. We geloofden er nog in en begonnen meer naar onze mogelijkheden te spelen: de centers de bal laten krijgen in de bucket en de kleine mannen aan de buitenkant vrij spelen. Halverwege het tweede kwart stonden we op 28-35. Maar mannen, een kwart duurt bij basketbal tien minuten! Dan moet je niet halverwege die speeltijd al gaan doen alsof het pauze is. Five Pack bleef zowel inside als outside scoren en liep uit naar 28-45 bij het tweede rustsignaal. Wij proberen ons tegenwoordig in de pauze te herpakken. Het lijkt er zelfs op alsof we geconcentreerd lay-ups aan het lopen zijn. Hoewel, wat er in die koppen op dat moment omgaat, geen idee. Nu pakte het eens goed uit. Een drietje van Arnold, een drietje van Jeroen, tussendoor vier punten van Hindrik en Duko en zes van Ali (bril of geen bril, hij gaat voor de score!) en we kwamen weer tot slechts vijf punten achterstand. Wat een akelig klein verschil! Wat een ellende dat de tegenstander dan gered wordt door het derde rustsignaal, net nu hij in de touwen hangt! Begin vierde kwart krijgen we direct weer zeven punten om de oren. En dan breekt er zo langzamerhand wat bij Menhir. Het geloof is weg, de juiste mentaliteit is zoek, we slaan mensen over in de passing, spelen sowieso slordig over, de schotselectie is triestig en van het begrip “aanvallende rebound” heb je vaag wel eens gehoord, maar wat betekent het eigenlijk? Voeg daar nog bij dat onze fast break na vier (!) seconden al afgefloten wordt wegens overtreding van de 24-secondenregel (bedankt Jehannes!), de tegenpartij hier en daar een toverbal erin legt en een van de scheidsen ons gemekker zat is (we vonden het zelf wel meevallen, maar MISSCHIEN zijn we niet onpartijdig) en dat verklaart het uiteindelijke verlies. Oké, ere wie ere toekomt, Five Pack speelde als team gewoon stukken beter. Maar goed, als je met dertien punten verschil verliest, waarvan je er al elf cadeau hebt gedaan in de eerste vijf minuten, dan ben ik toch benieuwd of we de les van deze wedstrijd geleerd hebben: goed beginnen is al half winnen. Een troost: omdat wij al twee keer van hunnie gewonnen hebben blijven wij derdes en zij vierdes. Johan 0, Wytze 0 (logisch, met zo’n vinger!), Duko 4, Jeroen 5, Niels 5 (100% score voor rust), Jan 8 (zag je de pass van Arnold vanaf 30 centimeter niet aankomen? Dan heb je geen ogen in je achterhoofd!), Arnold 8, Hindrik 14, Ali (raad zijn schoenmaat en win een kano) 16. |
| Afzender: Wedstrijdsecretaris - Jan Weerts (zaterdag 04 feb 2012 17:04)
|
| • ESBC Menhir 1 - BV Aris 5 : 76 - 64 |
| 27 januari 2012 20:45 uur uur |
| De avonturen van Heren 1 deel 14 : Aris hoeveel? We zijn bezig aan een serie thuiswedstrijden op rij. Kunnen we zelf ook eens aan die nieuwe baskets wennen, want het blijft lastig als je niet traint in de sporthal. Op bezoek kwam een team van Aris, officieel het vijfde, maar tegen sommige van deze Leeuwarders hebben we ook al eens gespeeld toen ze nog Aris 3 of Aris 4 heetten. Aris heeft het dit seizoen lastig en als dan ook hun nestor Koos (60+) niet meedoet, dan missen ze ook nog een schat aan ervaring en 1 meter 65 aan bruikbare lengte. In plaats daarvan hadden ze een lange houthakker zonder spelerskaart meegenomen. Helaas had hij legitimatie bij zich. Jeroen was gepikeerd dat in de vorige wedstrijd zijn scores niet genoteerd waren. Daarom nam hij nu de openingsscore voor zijn rekening. Zijn enige andere score in de wedstrijd was echter veel mooier: interceptie op de eigen helft, de bal naar de guard passen, hard naar voren rennen en de bal weer op een presenteerblaadje terugkrijgen voor een layup, dat zijn lekkere acties! We pakten in het begin al een voorsprongetje en na Rick’s driepunter stonden we al tien punten voor, maar vlak voor het einde van het kwart lieten we het even lopen. 15-9 na tien minuten. Gelukkig waren we aanvallend redelijk bij de les, zelfs de ongetrainde Ali. Hij zorgde samen met Hindrik in het begin van het tweede kwart voor de punten. Verdedigend was het bij ons echter slappe hap. Altijd een stapje te laat, tot frustratie van de sturende Jan achterin, die af en toe aan de noodrem moest trekken. Hij zette zijn ergernis echter om in een serie scores aan het eind van het tweede kwart. Toch was Aris nog iets dichterbij geslopen: 32-27. Ook opvallend: weinig publiek op de tribune is normaal voor ons, maar nu hadden de meeste toeschouwers gewoon een stoel gepakt en waren naast de jurytafel gaan zitten. Gezellig! Ook het derde kwart begonnen we weer flitsend. We liepen uit naar 12 punten voorsprong. Maar toen kwam ie dan eindelijk: de eerste echt herkenbare DIP van het seizoen! In 3 minuten liep Aris in van 47-33 naar 47-45. Nog mazzel dat de eveneens ongetrainde Duko op het eind het netje wist te vinden. Hij kan vanaf een meter achter de driepuntslijn nog makkelijk scoren. Als u dat knap vindt, wat dan te denken van Arnold? Hij scoort driepunters terwijl hij een halve meter binnen de driepuntslijn staat! Na dertig minuten hadden we weer een kleine marge: 32-27. En weer kwam Aris tot op twee punten. Wat jammer nou voor ze dat ze niet door konden drukken! Want na die 57-55 gingen Jan en Duko los. Ze scoorden samen in twee minuten 11 punten. We kwamen niet meer in de problemen, want de Leeuwarders konden geen press opleggen. Daarom kon Niels nog even showen met een fraaie baseline drive met score. Toen Ali ten slotte met vijf fout het veld uit ging bleek zijn vervanger Wytze (twee koppen kleiner) een gouden wissel. Hij pakte ook nog zijn puntjes mee. We zullen hem nog wel een keer uitleggen wat we bedoelen met “speel eens een lange aanval!”. En nu nog even Leeuwarders pesten: we zeggen hierbij dank aan de scheids die in de slotfase zei dat hij nu voor ons zou fluiten. En u raadt het al, aanstaande vrijdag weer een thuiswedstrijd… Scores: Johan (meer coach dan speler) 0, Wytze 2, Niels 2, Gideon (wel fotogeniek, zie de foto’s tegen Bedum Blues) 3, Jeroen 4 (ze staan erop!), Arnold (topscorer in gemiste kansen) 5, Hindrik (misschien moet je toch wat vaker op de grond gaan liggen, dan scoor je meer) 6, Rick 7, Duko 12, Jan 16, Ali (lekker hard blok op die houthakker) 19. |
| Afzender: Wedstrijdsecretaris - Jan Weerts (zondag 29 jan 2012 23:45)
|
| • ESBC Menhir - Bedum Blues : 78 - 59 |
| 20 januari 2012 20:45 uur |
De avonturen van Heren 1 deel 13 : De mannen tegen de jongens Bedum Blues, de zwakke broeder in de competitie, kwam op bezoek. Wij waren al lang blij dat ze kwamen. De week ervoor hadden we gehoord dat het misschien lastig zou worden woorden de Bedumers om een team op te stellen. Dat zou slecht voor ons doelsaldo kunnen zijn, een reguliere 20-0. Maar ze waren er dan toch, 3 mannen en 5 jongens sterk. Enkele jeugdspelers waren nog van hun eigen training ontvoerd en het zou ons niet verbazen als er eentje tussen liep die in 1999 geboren was (wel al de baard in de keel, die kleine). Dit werd een potje van Menhir H1 tegen Bedum U18 met drie dispensatiespelers. Wij hadden ook maar negen man trouwens, maar wel één center meer dan vorige week. En die ene lange man extra, Gideon, ging lekker van start: 8 punten in het eerste kwart. Voor dat totaal heeft hij anders een hele wedstrijd nodig. Het vervelende was dat ook de Groningse jeugd makkelijk scoorde en dus bij ons in de buurt bleef. Stand na tien minuten: 21-16. Het tweede kwart dan. Voorzitter-coach Johan stelde zichzelf op en zorgde met twee scores voor een grotere voorsprong. Niels deed in deze fase ook een duit in het zakje (zijn enige 5 punten binnen twee minuten). Maar één van de jonkies van de blauwe tegenpartij kreeg het op zijn heupen en begon er de gekste ballen in te schieten. We wonnen het kwart, maar de 37-30 ruststand tegen een team dat gemiddeld nog niet droog achter de oren is was een schande. Jehannes (nog steeds geblesseerd) had zich langs de kant zitten verbijten. Bekijk zijn handen maar eens van dichtbij, dan zie je de tandafdrukken nog zitten. Amper een minuut na rust stond het zelfs 37-35, al onze goede bedoelingen ten spijt. We wisten dat we deze pot niet konden/mochten/wilden/zouden verliezen (geen multiple choice: alle keuzes worden goed gerekend). Maar het moest bij ons uit de tenen komen. Het enige waar we echt wel goed in waren is het onnodig weggooien van de bal. En Bedum bleef er maar toverballen ingooien. Zelfs Jeroen werd het te machtig en hij begon zich als zoveelste speler dit seizoen als coach te presenteren. Maar goed, dankzij Jan de klusjesman was ook het derde kwart van ons: 60-50. Onze eigen muppets (Waldorf en Statler = Henk en Peter) zagen het allemaal hoofdschuddend aan. Je zou toch denken dat zulke jonge spelers het niet de hele wedstrijd vol zouden houden. En ik schaam me om het te schrijven: gelukkig was het ook zo! Na een superstrakke driepunter van hun langste man (61-55) was hun kruit wel verschoten. Eindelijk hadden we wat lucht en de kans om iets aan ons doelsaldo te doen. Maar ja, die eindstand: 78-59, dan hadden we toch beter kunnen hebben dat ze niet waren komen opdagen… Algemene conclusie: slechtste wedstrijd van het seizoen, snel vergeten en vrijdag alweer kans om revanche te nemen op onszelf. Maarre: wel positief blijven denken, mannen! Duko (niet gezien) 0, Ali (niet gezien) 0, Jeroen 0, Wytze (vrije worppercentage van Shaq is geen doel om naar toe te werken) 2, Johan 4, Niels 5, Arnold (net geen score van eigen helft deze keer) 7, Rick 11, Gideon 14, Jan 16, Hindrik (op de been gebleven) 17. |
| Afzender: Wedstrijdsecretaris - Jan Weerts (dinsdag 24 jan 2012 22:06)
|
| • GSBV Moestasj 2 - ESBC Menhir : 67 - 72 |
| 14 januari 2012 14:00 uur |
| De avonturen van Heren 1 deel 12 : Help, mijn teamgenoot is klusser! Moestasj 2, op papier een makkelijk te kloppen tegenstander, elk jaar weer. Maar dit jaar viel de eerste pot thuis al vies tegen. Meer tegenstand dan verwacht en dus een moeilijke wedstrijd. Dat beloofde wat voor de uitwedstrijd. Helemaal als je normaal kunt kwartetten met je centers (Jehannes, Ali, Gideon en Jan), maar er drie om uiteenlopende redenen thuisblijven. De vierde, dat is die klusser van de titel! Topfit was hij dus niet. We begonnen nog veelbelovend op de manier waarop we woensdag ook getraind hadden. Voor de outsiders: wij trainen niet op woensdag, wij spelen partijtjes op woensdag. Één man offert zich op om de hele tijd op de break te lopen en de guard hoeft alleen maar een zuivere lange pass te geven voor 2 punten. Nu offerden Jan en Hindrik zich op. Zij renden ons naar een 1-9 voorsprong. Maar we hielden de voorsprong niet vast. De kleinste dreumes van Moestasj bleek een grote plaag. En zo stonden we na tien minuten weer volkomen gelijk: 20-20. Wij moesten ook wennen aan de nieuwe driepuntslijnen. Wat heet wennen? We hebben niet één driepunter gescoord! Voeg daarbij dat we ook nauwelijks éénpunters scoorden en dat verklaart waarom we bij rust zelfs achterstonden: 37-35. Gelukkig is ons derde kwart tegenwoordig ons sterke punt (of verraad ik hiermee iets aan meelezende tegenstanders? Dan pieken we tegen jullie wel op een ander moment!) Het werd nog wel even stuivertje wisselen, maar na Jeroen’s knappe exacte kopie van de frommelgoal van vorige week stonden we bij begin van het vierde kwart 4 punten los: 48-52. Het begin van het vierde kwart was echter weer voor Moestasj, ondanks de bizarre bordscore van Rick (voortaan wel op tijd bord roepen, anders telt-ie niet). We kwamen 5 punten achter, maar liepen daarna weer in, omdat ook de vrije worpen raak gingen. Bij 63-66 voor ons hadden we nog een gruwelijke turnover waardoor het nog spannend dreigde te worden, maar Duko met zijn enige twee punten (de trainingsachterstand wordt merkbaar) en Wyzte met zijn enige twee punten (minder speeltijd) zorgden weer voor lucht. En toen ze ook nog fouten gingen maken op een vrije worpenschutter was het gespeeld. Uiteindelijk werd het een benauwde 67-72. We zijn gewaarschuwd voor de derde pot tegen Moestasj. Ook qua auto’s was het een slagveld: vier heen, twee terug…. Scores (iedereen deelt in de vreugde): Johan 2, Wytze 2, Duko 2, Jeroen 4, Niels 5, Rick 10, Hindrik 14 (knap voor iemand die meer op het veld ligt dan dat ie erin staat), Jan 15, Arnold 18. |
| Afzender: Wedstrijdsecretaris - Jan Weerts (maandag 16 jan 2012 17:54)
|
| • ESBC Menhir - SIETSEMA Highlanders : 61 - 62 |
| 06 januari 2012 20:45 uur |
| Deel 11: Sorry Pink Stars, we hebben het geprobeerd… 2012! Nieuw jaar, nieuwe kansen. Volgens sommigen wel de laatste kansen omdat ze geloof hechten aan de Mayakalender. Je moet in ieder geval elke gelegenheid aangrijpen om je mogelijk laatste potje basketbal te winnen, ook tegen een tot nu toe onverslagen koploper. Gemotiveerd door de alcoholische beloning die ons door Pink Stars, de nummer twee op de ranglijst, bij winst was beloofd, begonnen we aan de wedstrijd. Maarre…dan moet Pink Stars natuurlijk wel gewoon van Aris winnen en dat deden ze niet! Verrassend genoeg waren we zo fanatiek, want wie onze prut warming-up had gezien kon alleen maar het ergste vrezen. Wel hadden we van tevoren nog eens het artikeltje uit de Groningse “Ommelaander Kraant” erop nagelezen en geconcludeerd dat de Hooglanders een zoneverdediging niet prettig vinden. En dat bleek! De toppertjes van de tegenpartij begonnen al gauw te piepen en te miepen. Als de charge op Gideon goed was beoordeeld had één van hun belangrijke spelers al na zes minuten op drie fouten gestaan, maar dat ging helaas niet door. Na tien minuten stonden we nog steeds gelijk: 13-13. Heel anders dus dan de rampzalige start in Uithuizen (zie deel 4). Jammer genoeg begon onze zoneverdediging lekkage te vertonen, terwijl de Groningers met scherp schoten. Geen nood, volgende keer doen we het weer anders, maar we zetten natuurlijk niet in de krant hoe anders we het gaan doen. Maar als jij telkens maar één of twee punten per aanval scoort en je tegenstander drie, dan ga je dus tegen een achterstand aankijken (dit fluistert Johan Cruijff mij in). De ruststand van 24-34 bood dan ook niet echt veel hoop op een zege. En toch…we zeiden niet hardop “den Tod oder die Gladiolen” (inderdaad, Louis van Gaal), maar we knokten er nog steeds voor. Het derde kwart was van ons, of zeg maar van Jan. Hij scoorde tien van de 17 punten. De Uithuizers zetten er slechts 11 tegenover. Snel narekenen: met nog een kwart voor de boeg slechts 4 punten achterstand en dat tegen een team dat zijn wedstrijden met gemiddeld 35 punten verschil wint! Rick bracht ons zelfs terug tot twee punten (43-45). Zou het dan toch nog kunnen? Nee, we liepen onszelf voorbij. Te gehaast in de aanval, geen rebounds en aan de andere kant begon het slangenmens dat ons de vorige keer met 49 punten had geteisterd ook eindelijk te scoren. Bij ons frommelde Jeroen er nog een bal in. Vraag hem niet hoe hij het doet. Hij weet het zelf ook niet, maar denkt er minstens drie stappen bij nodig te hebben. Maar bij 48-58 leek het toch over. Of toch niet? Jan en Hindrik geloofden er nog in. Jan (center) begon driepunters te knallen en Hindrik (small forward, met de nadruk op small) besloot inside te gaan spelen. Wytze blonk in deze fase uit in de verdediging (in de stijl van Henk H.: overal net een handje tussen). We kwamen terug tot 58-60! En toen? Jammer, Jammer, jammer. Met nog twee seconden te gaan mochten de Highlanders twee vrije worpen nemen die allebei raak waren. Dat Arnold daarna nog in de zoemer vanaf vijftien meter de bal loepzuiver door het netje joeg leverde hem alleen maar de meest zinloze driepunter uit zijn loopbaan op. Daarom pleit ik bij deze voor de invoering van een nieuwe spelregel. Voor de kenners: ergens in de buurt van artikel 16.2.1. van het spelregelboekje: “een doelpunt vanaf de verdedigingshelft telt voor vijf (5) punten.” Dan was dit potje nog leuk afgelopen… Scores: Duko (niet gespeeld wegens werk, wel op het sheet) 0, Niels (niet getraind, niet gefloten, niet gespeeld) 0, Johan (wel gecoacht) 0, Gideon (in zijn eigen woorden “Ik heb de nul gehouden”) 0, Wytze 0, Ali (alles of niets, deze keer niets, nog moe van de woensdagtraining) 2, Jeroen 2, Rick (“zweef ‘m erin”) 7, Hindrik (100% rake vrije worpen, bel de krant!) 12, Arnold (eindelijk die voeten van de driepuntslijn af, vooral bij die laatste) 16, Jan (toppie!) 22. |
| Afzender: Wedstrijdsecretaris - Jan Weerts (maandag 09 jan 2012 20:01)
|
| • ESBC Menhir - SIETSEMA Highlanders : 61 - 62 |
| 06 januari 2012 20:45 uur |
| Van de site van SIETSEMA Highlanders: SIETSEMA Highlanders met de hakken over de sloot in Sneek De hoofdmacht van basketbalvereniging SIETSEMA Highlanders speelde vrijdagavond laat een uitwedstrijd tegen ESBC Menhir in Sneek. De nummer drie van de ranglijst gaf goed partij tegen de koploper uit Uithuizen getuige de minimale 61-62 zege. Het blijkt een belangrijke zege gezien het feit dat nummer twee, Pink Stars’59, verrassend verloor van Aris en daarmee nu vier punten achter staat op Highlanders. Coach Gerald van Nieuwenhuyzen kon niet beschikken over André de Boer, Jeroen Bos en Darius Juchnevicius. Met zeven spelers werd de wedstrijd gestart terwijl Menhir over acht spelers kon beschikken. De eerste wedstrijd in Uithuizen werd een afgetekende 88-60 zege voor Highlanders zodat deze wedstrijd met vertrouwen tegemoet werd gezien. Menhir moet geleerd hebben van deze nederlaag en had waarschijnlijk begrepen dat de tactiek die zou werken, de tactiek was om Hans van Tamelen´s scoredrift te beperken. Wekelijks staat hij ruim bovenaan de topscorerslijsten en wedstrijden van meer dan 40 of zelfs 50 punten zijn al voorgekomen dit seizoen. Beperk je hem in het scoren, dan leg je de druk bij zijn mede-spelers neer, was waarschijnlijk de gedachte van de thuisploeg. Menhir hanteerde een zoneverdediging en gokte klaarblijkelijk erop dat Highlanders van de buitenkant niet thuis zou geven. Daarnaast kon de thuisploeg nu over enkele grote centers beschikken die in de heenwedstrijd niet aanwezig waren. Henk Tabak en Alje Ferwerda moesten dus flink aan de bak in de defensie. In dat opzicht was de aanwezigheid van Highlanders nieuwe Litouwse powerhouse gewenst geweest. Als telt uiteraard niet in de sport dus moesten de Uithuizers het doen met de aanwezige spelers. Het eerste kwart eindigde in 13-13. Opvallend was dat de meeste punten gemaakt werden door Tabak en Ferwerda, normaal de defensieve pijlers. Van Tamelen had wel het bal geopend met een driepunter. Wel werd hij hard aangepakt door de Friese defensie. Zijn collega-forward aan de andere kant, Klaas de Jong, nam vanaf dat moment de honneurs waar. De ervaren schutter zal veel van hemzelf van vroeger herkennen in het spel van Van Tamelen. Nu zijn teamgenoot het moeilijk had, was het aan hem om op te staan. En dat deed hij deze wedstrijd met verve. Zijn twee opeenvolgende driepunters waren goed voor een 13-21 tussenstand. Nu was het tweede kwart ook het beste voor de gasten. De Jong maakte drie driepunters terwijl ook de jeugdige Harald Jonker er eentje mocht laten noteren. De slotscore was voor De Jong die zijn ploeg op een 24-34 ruststand zette. Na rust bleek dat Menhir zich niet gewonnen wilde geven. Sterker nog, het begon aan een offensief. Highlanders kreeg meer moeite met scoren. Lichtpuntje was dat Van Tamelen eindelijk de ring begon te vinden. Acht van de elf punten in dit kwart kwamen op zijn naam. Wel nam het verschil af en stond het 41-45 aan het einde van de derde periode. In de laatste periode stond weer een andere speler op in de persoon van Edwin Sterenberg. Hij loodste zijn ploeg naar een 48-58 voorsprong drie minuten voor tijd. Tot ergernis van coach Van Nieuwenhuyzen werd er een aantal keren balverlies geleden en teveel ruimte weggegeven voor de driepunter waardoor Menhir terug kwam tot 58 -60 in de slotminuut. Vlak voor tijd mocht toch Van Tamelen het vonnis vellen vanaf de vrije worplijn. Zijn beide pogingen troffen doel waardoor de wanhoopsdriepunter (wel een heel knappe) in de zoemer slechts voor de statistieken was. Eindstand 61-62. Ondanks dat Van Nieuwenhuyzen niet tevreden was, waren er zeker positieve punten te vinden in deze wedstrijd. Voor het eerst dit seizoen werd Highlanders echt het vuur aan de schenen gelegd. In plaats van hier niet mee om te kunnen gaan, stonden andere spelers op voor hun team. Ook de zeven op acht vrije worpen in de laatste periode waren waardevol. Deze werden in eerdere wedstrijden wel een stukken minder secuur genomen. De scores: Hans van Tamelen 22, Klaas de Jong 20, Edwin Sterenberg 7, Alje Ferwerda 6, Henk Tabak 4 en Harald Jonker 2. |
| Afzender: Wedstrijdsecretaris - Jan Weerts (maandag 09 jan 2012 14:07)
|
| • BV Olympia 2 - ESBC Menhir : 52 - 81 |
| 17 december 2011 15:00 uur |
| De avonturen van Heren 1 deel 10 : Kan iemand even uitleggen wat er gebeurd is? Afgelopen maandag stond er alwéér een nieuwe trainer voor de groep. Zijn manier van training geven viel duidelijk niet in de smaak. Van de tien man die er maandag waren kwamen er woensdag nog precies twee opdagen: de trainer zelf en recreant Henk P! De eerste had nog wel op maandag aan Jan het bevel gegeven om gewoon op zaterdag mee te spelen tegen Olympia. Want basketbal gaat voor werk en het meisje. En dus ging Jan braaf mee naar Groningen. We begonnen met 10 man (5 op de bank natuurlijk!) en zowaar met 2 meegereisde supporters: het complete gezin Zantingh was met toeters, bellen en spandoek aanwezig en vormde een tijd lang het enige publiek. We kregen nog wel van andere teams bewondering voor onze outfit. Wat sponsoring betreft zijn wij gewoon een topteam. Het recept voor winst tegen Olympia is tempo maken. De Groningers zijn namelijk een stel nog ouwere mannen dan wij. De helft van ons stel was bovendien drie kwartier vastgehouden in een auto waar Sky Radio op stond en die draaide alleen maar k…tmuziek (let op: drie puntjes!) en dan wil je, als je uit de auto gestapt bent, wel rennen. We stoven dan ook binnen vier minuten naar een 2-12 voorsprong. Hindrik pakte hier vijf punten, maar daar bleef het deze wedstrijd dan ook bij, een schoolvoorbeeld van een doodloper dus. En toen? Ja, iemand moet ooit nog maar eens uitleggen wat er toen gebeurde. Een Olympiër gooide uit frustratie de bal hard tegen de grond. De scheids beloonde dat met een T. Er werd nog iets gezegd. De scheids beloonde dat met een T. Er kwam een reactie. De scheids beloonde dat met een T en een D. En dus mocht Arnold zes vrije worpen achter elkaar nemen. Hij scoorde er vijf, dat doet ie op trainen toch beter. Kortom, 2-17 en de pot was in feite al voorbij. We waren allemaal een beetje in verwondering over de kortsluiting in het hoofd van de scheidsrechter. Stand na 10 minuten: 13-25. In het tweede kwart gingen we vrolijk verder, nog steeds met snel teamspel. Jeroen knalde er zijn inmiddels wekelijkse driepunter in en Ali, wiens beste vriend WC heet, ontpopte zich als fastbreakspecialist. De ruststand was een comfortabele 22-43. En ook in deze wedstrijd amper een dipje te bekennen bij Menhir. De Olympiërs zaten in de rust allemaal aan de AA te lurken, maar wij hadden in het derde kwart de meeste energie. Bij 27-55 hadden we onze één na grootste voorsprong te pakken. Toen begon opeens een grijsaard van de tegenpartij driepunters erin te mikken vanaf NBA-afstand. Maar we werden niet nerveus. Wytze had een prachtige doortikbal op Jan, Duko scoorde een drietje terug en Gideon zorgde na een aanval over acht schijven voor een buzzerbeater: 40-66. Toen mocht de maandagtrainer zich ook met de coaching gaan bemoeien. Hij introduceerde meteen de zogenoemde Petronellawissel: vijf man tegelijk het veld in. Frustrerend voor Olympia, dat nog maar één wissel had. Ze vluchtten dan ook direct in een time-out. Inmiddels hadden we allen nog maar twee ouwe kale mannen als toeschouwers. Ze kwamen ons vaag bekend voor… Ook de slotfase was voor ons. Toen Johan scoorde betekende dat dat alle spelers deze keer punten gepakt hadden. Dit potje was een makkie, met dank aan die ene man in het grijs. Wij hadden aan het eind in totaal slechts 5 p’s, de Groningers hadden 4 T’s, een D, een U en 9 p’s, maar ook daar kun je met Scrabble weinig mee. Hebben we deze slag dan op alle fronten gewonnen? Nee, Olympia heeft meer driepunters gescoord… Scores: Johan 2, Wytze 3 (hoe meer je speelt, hoe lager je scoringspercentage!), Hindrik 5, Jan 6, Rick (deed hij ook mee? Ja hij deed ook mee) 7, Jeroen 8, Gideon 8, Arnold 11, Duko 12, Ali 19. |
| Afzender: Trainer/coach Heren 1 (maandag 19 dec 2011 22:53)
|
| • ESBC Menhir - Pink Stars : 49 - 59 |
| 10 december 2011 20:45 uur |
| De avonturen van Heren 1 deel 9 : Jongens wat doen we onszelf aan? Wie van de lezers weet nog wat wij in de eerste wedstrijd tegen Pink Stars presteerden? Niemand natuurlijk, tenzij je een H1-speler bent. Er werd wijselijk geen verslag gepubliceerd van deze grootste nederlaag van het seizoen. Kans op revanche in de tweede confrontatie dus! Met een voor ons iets andere samenstelling, want in Groningen waren er minstens vier man niet bij omdat ze zo nodig een potje wilden fluiten in Sneek. Het zal afgelopen vrijdag toch een beetje als verrassing voor de gasten gekomen zijn dat er flink tegengas gegeven werd. Pink Stars staat dan wel tweedes, wij staan toch mooi derdes en er is dus sprake van een topper. Helaas, we starten matig. Alleen Arnold komt in de eerste 8 minuten tot scoren. Hij deelt daarbij via een headfake nog een onbedoelde kopstoot uit, maar deze blijft zonder gevolgen. Dan komt gelukkig ook Rick los en tegen het einde bemoeit ook Jeroen zich weer van grote afstand met de score, zodat we verrassend genoeg na tien minuten maar 1 puntje achter staan: 12-13. Tweede kwart dan. We pakken zelfs brutaal een voorsprong. Grote man Jan is de grote man in deze fase met 6 punten in drie minuten. Maar we kunnen de Groningers niet afstoppen. Met name op de centerpositie hebben we een probleem. Duidelijk te merken dat Jehannes er (alweer) niet bij is. Hij moet dan maar in de derde confrontatie ons geheime wapen worden. Nu heeft een van de roze sterren een tijd lang een mismatch en hij maakt daar gretig gebruik van. Stand bij rust: 22-30. Opvallend in dit seizoen is dat we na rust sterk beginnen. En met we bedoelen we deze keer Duko. Tot tweemaal toe legt hij met zijn thuis wereldberoemde schotschijnbeweging twee man in de luren om daarna simpel te scoren. We komen terug tot 28-30. Maar helaas, het ouwe liedje komt weer voorbij: te snel schieten, mensen overslaan in de passing en niet meeverdedigen. Het arbitrale duo staat in de bucket ook wel erg veel toe. Gideon weet nu in ieder geval hoe Hindrik zich altijd voelt, want hij ligt nu het vaakst van allemaal op de grond, zonder dat hij de fout meekrijgt. Lekker is anders. En als je hem ziet geloof je het niet, maar ook Ali kan witheet worden van woede. Hij zoekt zelfs de kleedkamer op om eens rustig tot tien te tellen. Ja mensen, frustatie is een slechte teamgenoot! Misschien wordt het eens tijd voor een mentale weerbaarheidstraining. De stand na 30 minuten, 34-44, biedt nog steeds zicht op de overwinning, maar al snel blijkt dat het er niet meer in zit. De zoneverdediging werkte lang goed, maar begint uiteindelijk te lekken. Niels krijgt in de slotfase nog de kans om ons dan ieder geval nog over de streep van de 50 punten te trekken, maar ook dat lukt niet. Eindstand 49-59, uithuilen en opnieuw beginnen. We zullen voor de Pink stars ons best doen om een keer van de Highlanders te winnen, maar daar staat natuurlijk wel een financiële verplichting tegenover (knipoog!). Scores: Wytze (houdt zijn scoringspercentage ongekend hoog) 0, Johan (bankzitter/voorzitter) 0, Niels (“ik hoor niemand als ik mijn vrije worpen neem”) 1, Gideon (wat? Is dat geen over the back?) 3, Ali (werd het nou maar eens een vent!) 3, Jeroen 3, Duko 4, Rick 6, Hindrik (met stijve rug) 7, Arnold 9, Jan (check my turnaround jumper) 13. |
| Afzender: Wedstrijdsecretaris - Jan Weerts (maandag 26 dec 2011 11:21)
|
| • Five Pack - ESBC Menhir : 53 - 56 |
| 02 december 2011 20:30 uur |
| Verslag afkomstig uit de Woudklank: Five Pack verliest strijd om de derde plaats URETERP De basketballers van BC Five Pack hebben op eigen veld nipt verloren van naaste concurrent Menhir uit Sneek. In een wedstrijd vol emotie, strijd en passie trok Five Pack met 53-56 aan het kortste eind. Het was een gelijk opgaande wedstrijd, maar na een paar keer balverlies in de aanval van Five Pack kwam Menhir makkelijk tot scoren en werd de eindstand van de eerste helft op 19-27 bepaald. Five Pack kwam en paar keer gevaarlijk dichtbij, maar Sneek wist dit goed te pareren. De laatste drie minuten waren bloedstollend. Five Pack kwam terug tot 3 punten, maar kon het gaatje niet volledig dichten. Eindstand 53-56. “Het geluk was in deze wedstrijd niet aan onze zijde. Veel gemakkelijke ballen onder het bord werden gemist en het schot viel niet. Echt alles draaide weer uit de basket. Ik roem de veerkracht van mijn team, ze hebben hun hoofd niet laten hangen, maar bleven strijden. Ik heb wat dubbele gevoelens over deze wedstrijd. We staan nu 4 punten achter op Menhir die nu vast op de 3e plek staat”, aldus coach Walsma. Scores: Han Polling 16, Jason Doelwijt 14, Stephan Debets 11, Maarten de Boer 7, Richard de Vries en Jelte Bruinsma 2 punten |
| Afzender: Wedstrijdsecretaris - Jan Weerts (maandag 26 dec 2011 11:24)
|
| • Five Pack 1 - ESBC Menhir 1 : 53 - 56 |
| 02 december 2011 20:30 uur |
| De avonturen van Heren 1 deel 8 : Over Wytze, die nog nooit in Ureterp heeft gebasketbald… Inmiddels is bekend dat deze wedstrijdverslagen tot in Uithuizen gelezen worden en dat er ook een abonnee in Ureterp te vinden is. Dus Richard, deze is voor jou! Ik hoop jou en maximaal VIER andere vijfpakkers op 3 februari 2012 weer te mogen verwelkomen in de Sneker Sporthal. Nu Sybo en Hindrik geblesseerd zijn, zijn er maar 11 man over om tegen Five Pack in Ureterp ten strijde te trekken. Dat zij nou de eerste wedstrijd van het seizoen maar met vijf man onze kant op kwamen schept voor ons niet de plicht om deze vrijdagavond hetzelfde te doen. Het komt goed uit, we hebben maar elf pakjes bij ons. Ook weer van de partij: Wytze, de zoveelste Dijkstra-kloon. Hoewel het al half acht geweest is, het officiële tijdstip van vertrek, wachten we toch nog even op laatkomer Wytze. Hij heeft namelijk nog nooit een wedstrijd in Ureterp gespeeld en dat moet je toch minstens één keer in je leven meemaken. Wie bij Jan in de auto stapt heeft deze avond een probleem: de motor maakt rare geluiden. O nee, het is de radio: Slam FM staat op en er wordt happy hardcore gedraaid. Meiden, is je naam Ani(e)ta, draag je graag Australian trainingspakken en ga je helemaal waus op deze hakmuziek, dan wil Wytze misschien wel jouw Sjonnie zijn. Stuur een berichtje via het spelershonk en je hebt een date met hem te pakken! Voor Wytze is het hoogtepunt in de muziekgeschiedenis namelijk dit soort p*kkeherrie. In Ureterp blijkt al snel waarom het zolang wachten is op een nieuw Thialf: er ligt een schitterend gladde vloer op amper 20 minuten rijden van Heerenveen in het multifunctioneel centrum De Wier. We binden de ijzers onder en gaan er vanuit het startschot vandoor. Na tien minuten staan we op een halve baan voorsprong: 8-16. Rick en Arnold zijn lekker op schot en ook Duko gooit er een drietje in. Mooi detail: Bij Ureterp heeft nog maar één man gescoord. Wytze heeft het vanaf de bank gadegeslagen en denkt er het zijne van. Het tweede kwart dan. Jan stapt ook eens het veld in. Voor het merendeel van de wedstrijd zal hij zich werpen op de duobaan die hij deze avond met Johan deelt: die van coach. Zij hebben moeite met onze man-to-man, wij met hun zone. Bij rust (na nog een prima driepunter van Niels) staan we nog voor: 19-27. Wytze zit erbij en kijkt ernaar en denkt er het zijne van. Ook na rust wordt er weinig gescoord, het lijkt wel een dameswedstrijd. Five Pack begint echter wel wat in te lopen. Ze zijn veel feller in de reboundsituaties en krijgen dus meer scoringskansen. Onze tactiek om tegen hun zone de klok uit te spelen werkt deze keer niet. We zijn zo statisch dat een schilder er op zijn gemakje een stilleven van kan maken en goede schoten zijn dan ook zeldzaam. Gelukkig knalt nu Jeroen er tegen het eind van het kwart een drietje in. Stand: 34-41. Wytze wordt aangeraden om warm te blijven, want misschien moet hij in het laatste kwart wel de overwinning binnen gaan slepen. Five Pack ruikt dat het nog kans heeft en gaat ervoor. Ondanks een slim ingooispelletje van Jan en Niels laten wij ons verder de kaas van het brood eten. Jehannes heeft last van de gladde vloer want zijn dribbelstart hapert, Jan en Ali komen in foutenlast en we raken gefrustreerd. Johan scoort alleen als coach, namelijk een T. Gelukkig krijgen we ook een bizarre fout mee. Ali wordt door de center van Five Pack tegen een andere Fivepacker (Richard!) aangeduwd. De scheids laat zonder te fluiten doorspelen. Richard beklaagt zich en dan zegt de scheids: “Prima. Als jij het een fout vindt, dan wel één van je eigen center” en hij fluit zo’n tien seconden later alsnog voor de fout. Over bedenktijd gesproken… Gelukkig houden Wytze en Duko het hoofd koel. Wytze op de bank en Duko in het veld. Arnold demonstreert nog even dat je op deze baskets een vrije worp zowel met als zonder bord kunt scoren. Five Pack moet nu gaan forceren en speelt fanatiek op de bal. Gideon durft dit wel aan en laat zich wat blauwe plekken aanmeten, hij heeft namelijk geen vertrouwen in zijn eigen pass-kunst. Vanaf de vrije worplijn maakt hij de 53-56. Five pack krijgt het laatste schot, maar dat is uit balans (ondanks het magneetbandje van de schutter, kopersbedrog) en we pakken de overwinning. Dit vieren we uiteraard na de terugreis nog even in ons eigen clubhuis . Nu zijn we vier punten los en staan we keurig derde. En Wytze: hij heeft nog nooit een wedstrijd in Ureterp gebasketbald… Scores: Wytze 0 (maar ook geen bal gemist), Johan 0 (idem), Jehannes 3, Rick 4, Jeroen (trotse bezitter van een VW Polo) 4, Niels 5, Jan 6, Duko 7, Gideon 7, Arnold 10, Ali (ik heb je gespaard jongen) 10. |
| Afzender: Wedstrijdsecretaris - Jan Weerts (maandag 05 dec 2011 19:41)
|
| • BV Aris 5 - ESBC Menhir 1 : 48 - 61 |
| 26 november 2011 10:45 uur |
De avonturen van Heren 1 deel 7. Niet om over naar huis te schrijven Na de late avondwedstrijd van vorige keer stond deze keer een vroege ochtendwedstrijd op het programma. Kwart voor elf in Leeuwarden, dat betekent in de regel dat je niet om kwart voor elf begint. De Leeuwarders slagen er namelijk in om na één wedstrijdronde al een achterstand van meer dan twintig minuten te hebben. Het is een wonder dat wij nog bereid waren om te gaan spelen, want reglementair hadden wij al moeten winnen met 0-20, gezien de vertraging. Maar ja, je komt toch niet voor niets dat hele eind rijden... Bij Aris staan 15 man op papier, daar bleven er op het scoreformulier 8 van over. Bij Menhir staan 13 man op papier, daar bleven er op het scoreformulier 8 van over. Dus kans op een gelijk opgaande wedstrijd? Zeker! Wij startten met als grootste verrassing in de basis Niels. Dit konijn werd door gelegenheidscoach Jan uit de hoge hoed getoverd. Jan als coach? Ja de H1 is een probleemteam: dit seizoen al 8 trainers versleten en Jan is al de 3e coach. Kan iemand deze ploeg nog motiveren? Jazeker, wij zelf namelijk. We verbaasden ons er nog wel over dat we niet op het hoofdveld mochten spelen (dames gaan voor) en moesten dus zelf een beetje in de gaten houden of we voor stonden of niet. Nou, in het eerst kwart stonden we voor. Het was een low-scoring game, dat komt vaker voor bij die baskets. Er wordt namelijk uiterste precisie bij je schot vereist, anders ketst een bal zo van de ring of het bord af. Maar goed, 8-14 na tien minuten was tocht prettig. Met name wisten Rick, Duko en Jan het netje te vinden. En toen volgde het eerste echte dipje van het seizoen. We lieten Aris terug komen. De gebruikelijke ellende, zelf snel en slecht schieten, daar van balen en de tegenpartij de gelegenheid geven om een break te lopen. Maar ook nieuw: een rode loper uitleggen op de baseline, waar Aris keer op keer overheen kon. Leg die spelers over de knie! Laat ze er niet langs komen! Gelukkig was Aris zo vriendelijk om onze Ali met dezelfde egards te behandelen. Ook hij had vrij baan onder de basket door. Tien schamele puntjes van onze kant leidden tot een 23-24 ruststand, dus nog steeds een goede uitgangspositie. De Leeuwarders (waar Koos met zijn 65+ in zijn eentje de gemiddelde leeftijd flink omhoogtrekt en de gemiddelde lengte een stuk omlaag) speelden echter met weinig zelfvertrouwen en daar konden we mooi gebruik van maken. De derde periode was onze sterkste fase. We speelden dan ook in de richting van onze (lees Ali’s) fanclub. Een 14-23 run bracht de overwinning een stuk dichterbij. En ja, als dan de thuisclub blijft volharden in een zone dan spelen wij ons geliefde spelletje en herhaalt de geschiedenis zich. Arnold hoefde de bal net als vorig seizoen maar tot over de middellijn te dribbelen en wachtte dan rustig af of er reactie zou komen. En als die dan eindelijk kwam ging de bal snel rond en maakten Duko en Gideon het na 23 seconden af met een score. Zo speel je mooi de tijd uit. In de laatste seconden volgde nog de mooiste actie van de wedstrijd. Koos ging voor een driepunter, maar Niels blokte hem met twee handen, plukte als het ware de bal uit de lucht en kon nog een driepuntspoging van eigen helft wagen. Als die ook nog gezeten had zou het helemaal perfect geweest zijn, maar zo was het ook leuk. Een gewonnen wedstrijd om verder snel te vergeten. En ja, we gingen met drie auto’s heen en er kwam er maar één terug. Er bleven zelfs wat spelers in Leeuwarden achter. In een Ford Fietstas passen nou eenmaal geen zes volwassen basketballers… Scores: Niels 0 (wel de titel “best defensive play” gewonnen), Wytze (weer 100%, 1 uit 1) 2, Jan (ja coachen en scoren is een lastige combi) 6, Gideon 8, Arnold (met kapotte rug) 9, Rick 9, Duko 13, Ali (back on top) 14. |
| Afzender: Trainer/coach Heren 1 (dinsdag 29 nov 2011 19:20)
|
| • Bedum Blues 1 - ESBC Menhir : 54 - 103 |
| 12 november 2011 21:15 uur |
De avonturen van Heren 1 deel 6: Who’s got the Blues? We don’t! Het is nu officieel: er bestaat een club waarvan het eerste herenteam nog minder publiek trekt dan Menhir. Bij ons thuis zitten er gemiddeld 3 man en een paardenkop (ik noem geen namen). In Bedum zaten maar liefst twee man op de tribune, waarvan er in de rust één afhaakte. Ik vraag me zelfs af of de laatst overgeblevene niet een dakloze was die in de sporthal een warm plekje gevonden had. De kleedkamer was in ieder geval ijskoud… We zouden om kwart over negen ’s avonds spelen. Toegegeven, dat is beter dan kwart over negen ’s ochtends, maar er zijn oudere spelers bij Menhir 1 die op dat tijdstip normaal gesproken al de pyjama aantrekken om onder de wol te duiken. Erger nog: de wedstrijd ervoor liep uit. Zo startten we pas om half tien en konden we na 16 seconden alweer met pauze: de scoreklok liep niet terug, maar vooruit! Het werd al snel duidelijk dat Sybo, Henk, Jan, Rick, Niels en Jeroen als kiespijn gemist werden. Ook topscorer Ali was er niet bij (excuus: een huis vol verjaardagsvisite). De blauwtjes van de thuisploeg liepen niet over van zelfvertrouwen en dus liepen wij over ze heen. We hadden ook een betere warming-up gedraaid en gooiden er de fast break tegenaan. Na 10 minuten stond er dan ook een comfortabele 12-25 op het bord. En toch hadden we de maximum temperatuur nog niet bereikt. In het tweede kwart ging het zelfs een stukje beter. We hadden vooraf al min of meer geëist dat we wel met een 24-seconden klok wilden spelen en nu bewezen we waarom: de verdediging zat potdicht en regelmatig kwamen de Blues niet tot een score binnen die tijd. Wytze liet nog wel de bal een seconde te vroeg los om een echte buzzerbeater te scoren. De ruststand was 19-53. Na de rust namen we iets gas terug. Onze geachte voorzitter en invalcoach dichtte zichzelf wat speelminuten toe. Maar Johan: als je tegenstander 2.02 meter is en jij komt bij een jumpshot 10 centimeter van de grond, dan moet je dus niet proberen te schieten als hij voor je staat. Toegegeven, dat hookshotje even later kon hij niet blokken. Jehannes nam in die fase de coachingstaak over, want we lieten de tegenstander iets te vaak scoren en gingen ook steeds slordiger aanvallen. Gelukkig pakten Gideon (die van tevoren nog gevraagd had of hij hard of zacht moest spelen) en vooral Duko (die zo fanatiek speelde als Rick normaal doet) de nodige aanvallende rebounds. Stand na 30 minuten: 38-78. Om het leuk te houden spraken we af om te proberen de honderd te halen. Vergis je niet, dit seizoen waren we zelfs nog niet boven de 70 uitgekomen. Hindrik leek de eer toe te komen om het honderdste punt te gaan scoren vanuit een bonus vrije worp. Maar de tafel draaide zijn score terug met het excuus dat wij al te ver voor stonden!? Daarom was Arnold het bokje: met zijn tenen weer eens op de driepuntslijn scoorde hij het punt dat hem een rondje kostte. Maar wat een geluk: de kantine was dicht! Eindstand werd uiteindelijk 54-103 en we wensen de Blues veel succes voor de wedstrijd tegen de Highlanders… Scores: Johan 0, Wytze (persoonlijk record ruim verbeterd) 6, Arnold (met gemiste layup) 12, Gideon 14, Jehannes 19, Hindrik 23, Duko (met rebound na Arnold’s gemiste layup) 29. De bloemen zijn voor Duko, hij moet ze wel zelf kopen… |
| Afzender: Trainer/coach Heren 1 (maandag 14 nov 2011 19:14)
|
| • ESBC Menhir - GSBV Moestasj 2 : 67 - 56 |
| 04 november 2011 20:45 uur |
De avonturen van Heren 1 deel 5: Denk niet Wit-Zwart Het ouwe liedje: een studentenclub uit Groningen komt op bezoek. Eerst druppelen 4 kleine spelers binnen. Tien minuten later nog wat. Weer tien minuten later blijken ze ook nog lange spelers te hebben. Ze spelen in het zwart, dus het zijn niet de Groene Uilen, maar het tweede van Moestasj. Dat kan alleen maar betekenen dat ook bij Moestasj de crisis heeft toegeslagen, want de meeste spelers speelden voorheen in Moestasj 3. Op papier is dit een subtopper, want wij en zij hebben twee gewonnen en twee verloren. Als je wint sta je direct boven je tegenstander, dus heb je iets om voor te vechten. Toch jammer dat je als Menhir-team dan de opening weer mist. Alleen Jan is wakker. Moestasj scoort als eerste (wel via een spelersnummer dat niet op het sheet voorkomt, toch knap!) en loopt/rent bij ons vandaan. Na zes minuten en erg matig spel van onze kant staan de stuudjes op 8-18. Maar dan maken we ons even kwaad en beginnen beter te verdedigen. In de zoemer gooit Arnold er vanaf de middenlijn nog een knijterharde driepunter via het bord in (volgende keer wel even “bord!” roepen, anders telt-ie niet) en dan staan we opeens op 18-18. We besluiten om het spannend te houden en komen dus om en om aan de leiding. Dit zorgt voor een opvallende wedstrijd-in-de-wedstrijd: een potje bankzitten tussen Niels en Wytze. Niels wint en zoekt het daarna hogerop, namelijk de tribune, waar ook Snackbar-Sybo al zit. Bij rust staat er een magere 31-28 op het bord. Coach Henk H. is deze avond bijzonder spraakzaam. Toch zijn de breedvoerige betogen die hij in elk rustmoment over ons uitstort samen te vatten in drie lettergrepen: “Doe je ding”. Hij bewijst hiermee uit de school van Johan Cruyff en Ton Boot te komen. Simpele dingen goed doen, dat is de boodschap. Maar liefst drie lange mannen mogen dat in het derde kwart gaan bewijzen. Jan scoort hierin veel, Ali komt het hoogst en heeft de mooiste turnaround jumpshots, maar vooral de samenwerking tussen Gideon en Ali is mooi. Leuk om te zien wat een passje extra in de aanval oplevert. Het gat wordt iets groter: 51-41. Op ervaring spelen we het vierde kwart uit. Rick moet nog even stoer doen voor zijn kleine broertjes op de tribune en gooit er de turbo in. Hij pakt de eretitel van man of the match, dit is misschien wel zijn beste wedstrijd ooit in de H1. Zo’n titel levert verder overigens nog niet eens een bos bloemen op. Het laatste fluitsignaal komt bij 67-56. En ook belangrijk: de scheidsrechter heeft zich ook wel vermaakt. Toch leuk voor hem… Scores: Johan (weer in de basis) 0, Niels (bankzitter eerste helft) 0, Duko (was er ook, niet echt gezien) 0, Wytze (bankzitter eerste 18 minuten) 0, Arnold 6 (twee drietjes, waarvan één een meter binnen de driepuntslijn, naar het schijnt, dat heet compensatie), Gideon 6 (zonder beuken), Jehannes (na de nodige kotsverhalen) 7, Hindrik 8 (één fieldgoal, voor de rest vrije worpen), Jan (de hele wedstrijd wakker) 13, Rick 13, Ali 14. P.S. U kunt nu geld inleggen op de vraag of Ali 3 keer achter elkaar topscorer zal worden. Tip van een insider: de kans is klein… |
| Afzender: Trainer/coach Heren 1 (maandag 07 nov 2011 17:43)
|
| • Sietsema Highlanders - ESBC Menhir : 88 - 60 |
| 29 oktober 2011 20:15 uur |
De avonturen van Heren 1 deel 4: Er gaat weinig boven Groningen Lang gewacht, toch gekomen: het verslag van de pot in Uithuizen tegen Sietsema Highlanders. Mensen die zo lang niet konden wachten hebben natuurlijk het verhaal op de site van de tegenstander al gelezen. Dat artikel is degelijk, redelijk objectief, bijna waarheidsgetrouw, maar vooral: Sa-Haai! Ik zie mij genoodzaakt hier en daar een kanttekening te plaatsen. Wie van ons wil weten hoe Uithuizen er bij daglicht uitziet, die zal het aan Jehannes moeten vragen, want die was al voor ons uitgereisd om de U-16 naar een overwinning te coachen. Wij vertrokken pas uit Sneek toen het al bijna donker was, na ook nog eens voor niets op Jeroen gewacht te hebben. Of Johan geen SMS-jes leest of dat Jeroen het verkeerde 06-nummer gebruikte is bij schrijver dezes onbekend. Noord-Groningen in het donker, dat is rijden van lantaarnpaal naar lantaarnpaal (je vind er om de tien kilometer wel eentje). Hindrik en Wytze kunnen je trouwens vertellen wel deel van de A7 het meest bezienswaardig is, want ze hebben die zaterdag de hele A7 gereden (het Nederlandse deel dan). Maar goed, Henk, Jan en Sybo waren er ook al niet bij en dat betekende dus dat we in ieder geval niet met de st… zwaarste opstelling konden beginnen. Gelegenheidscoach Johan stelde zichzelf eens niet op in de basis en ook Hindrik mocht op de bank plaatsnemen. De vijf die wel in het veld stonden, stonden wel in het veld. Hadden ze ook maar wat bewogen in die eerste tien minuten! Gideon zorgde er nog voor dat we met 0-2 voorkwamen, maar daarna kregen we een stuk of 8 breaks om de oren. Hoe gaat dat? Je neemt zelf een schot terwijl er geen enkele rebound is, de lange man van de tegenpartij vangt de bal en rost hem naar voren waar al een mannetje vrijloopt voor een simpele lay-up. En dat 8 keer of zo! Niemand bij ons die een keer aan de noodrem wilde trekken. Gevolg: 25-8 na tien minuten en een technische fout voor een zwaar gefrustreerde Arnold. Want de Highlanders mogen dan vinden dat de arbiters prima floten, wij zelf vinden dat ze wel wat vaker hadden mogen fluiten. Het is leuk als een spelletje soepel en vlot verloopt, maar hier werd zo af en toe iets te vaak het gebaar “doorspelen!” gemaakt. De Uithuizers staan dan wel bovenaan, ze hebben geen denderend team. Een betrouwbare dribbelaar en één echt goede speler. Laten we deze laatste uit privacyoverwegingen S. Tamelaar noemen. Meneer S. Tamelaar breakte erop los, dunkte erop los en scoorde ook nog wat driepunters. In de eerste helft kwam hij al tot 26 punten (en wij als team tot 24). Ruststand was overigens 48-24, maar dat kwam vooral doordat wij als een stel lantaarnpalen (daar heb je ze weer!) stonden te verdedigen. Ging het na de pauze dan beter? Mwoah… we kwamen zelf eindelijk eens tot uitgespeelde aanvallen en scoorden zo zelf in het derde kwart maar liefst 23 punten. De tegenpartij legde er 30 in het netje. En dan moet je je in een al lang verloren wedstrijd toch doelen gaan stellen voor het laatste kwart. Zoals: zelf boven de vijftig uitkomen en de tegenstander onder de honderd houden. Proberen als team te blijven spelen en elkaar te vinden (dit ging in het voorgaande nog niet helemaal goed tussen (bijvoorbeeld) Duko en Jehannes, wat de laatste de eerste op beschaafde wijze liet weten). De beuk erin gooien (letterlijk genomen door Gideon, die er zelfs twee keer mee weg kwam). En ja de Highlanders lieten ons dit laatste kwart winnen (zeggen ze zelf…). Meneer S. Tamelaar had toen voor de Groningers al 49 punten gescoord. En toch verbeeld ik me dat we van dit team kunnen winnen… Scores: Johan (niet gespeeld, dus) 0, Niels (met shuffle op de driepuntslijn) 2, Duko (amper getraind, toch een basisplaats, hoe doet ie dat?) 2, Wytze (de zoveelste Dijkstra broer, mooi debuut met 50% schot) 2, Rick (hard werkend als altijd) 4, Gideon (doorduwer) 7, Hindrik (veel fouten opgevangen, jammer dat de “prima fluitende arbiters” daar anders over dachten) 9, Arnold (1 T per tien jaar) 11, Jehannes (enige winnaar van de avond) 11, Ali 12 (voor het eerst topscorer, moet je nagaan hoever je kunt komen als je op je voeten leert verdedigen en geen lopen maakt in de aanval). |
| Afzender: Trainer/coach Heren 1 (donderdag 03 nov 2011 19:49)
|
| • ESBC Menhir - BV Olympia 2 : 68 - 50 |
| 07 oktober 2011 20:45 uur |
De avonturen van Heren 1 deel 3: hoe groot is de kans dat je twee keer met 68-50 wint? Leest u het goed? Deel 3? Ja, de verslaggever van de enige verliespartij tot nu toe laat nog even op zich wachten. Het levert natuurlijk een aardig stukje geschiedvervalsing op als we alleen over winstpartijen gaan schrijven. Nog een oprecht woord van dank aan al die U-20 spelers die oorspronkelijk waren aangewezen en de eventueel door hun aangewezen vervangers die eveneens niet op kwamen dagen: wel je eigen wedstrijden spelen en verder niets voor de club doen, dan moet je heel gauw bij Menhir weggaan en lekker op je Playstation NBA 2012 gaan spelen. Uiteraard in de single-player mode, want teamspeler ben je duidelijk niet. Met dus een oprecht woord van dank aan Stijn, Wytze en Petronella, de overige tafelaars en scheidsrechters en aan die U-20 spelers die hun zaakjes wel voor elkaar hadden, dankzij jullie kon er vrijdag toch gespeeld worden. Wie zich aangesproken wil voelen, voele zich aangesproken (dit is een oud-Nederlandse uitdrukkingswijze). Voor de H1 stond een zware pot op het schema. Tegenstander Olympia had tot nu toe alles gewonnen (al schijnt er reglementair hier en daar iets niet in orde). Maar ja, ze kwamen maar met 7 man en daar konden wij deze keer weer eens 12 man tegenover zetten. Onder de wederom kundige leiding van Henk H. (heb je de stropdas al in bruikleen?) werd onder meer onze geachte voorzitter in de basis gezet. Een gouden greep: Johan opende meteen maar de score om het goede voorbeeld te geven. Het eerste kwart was het wat stuivertje wisselen: zij een keer op voorsprong, wij een keer op voorsprong en een tussenstand van 16-15. Toch knap, tegen een ongeslagen medekoploper. Toen begon het tweede kwart. En dit hebben we nog niet vaak meegemaakt: we startten met 4 man! Ali dacht ten onrechte dat hij weer op de bank mocht gaan zitten en hij was meteen maar even de kleedkamer ingedoken. We moesten na anderhalve minuut zelf de bal het veld uitgooien om weer met 5 man verder te mogen. Olympia had toen zelfs tegen de vier wel in het veld staande helden niet gescoord! De wedstrijd kabbelde rustig voort en bij 32-26 was het rust. En in tegenstelling tot de voorgaande 48 wedstrijden gingen we na de thee eens goed van start: met 5 man het veld in en de voorsprong uitbouwend. Een tussensprintje bracht ons bij 38-26 en aan de tegenstander was toen al te zien dat ze niet meer terug zouden komen. Ali had eigenlijk weer naar de bank gehaald moeten worden wegens vernedering van een tegenstander (nog nooit zo’n loeihard blok in de sporthal gezien!) en de broertjes Dijkstra maakten er een two-man show van. Stand na 30 minuten: 48-34. De laatste 10 minuten viel er echt weinig meer te beleven, het werd niet meer spannend. De arbitrage (onder leiding van Ex-Menhirspeler Arjen P.) hield de tegenstander lekker kort en onze man-to-man verdediging zat zo potdicht dat we tot drie keer achter elkaar de 24-secondensirene hoorden afgaan. Grote klasse! Jan bewees nog dat hij maar twee seconden in het veld hoeft te staan om een score te maken (op een assist van buiten het veld door Arnold) en Rick pakte nog de laatste score van de wedstrijd mee na een fraaie break. En zo wonnen we al de tweede thuiswedstrijd van het seizoen met precies dezelfde cijfers als de eerste thuiswedstrijd. Nog curieuzer: na drie wedstrijden is ons doelsaldo precies 0! Scores: Niels (niet gespeeld, wel op papier) 0, Jeroen 0, Johan 2, Duko (deed ook mee) 2, Gideon (deed ook mee) 4, Ali 4, Arnold 5, Rick 5, Jehannes 10, Jan 16, Hindrik 20. |
| Afzender: Trainer/coach Heren 1 (maandag 10 okt 2011 17:46)
|
| • ESBC Menhir 1 - Five Pack 1 : 68 - 50 |
| 23 september 2011 20:45 uur uur |
De avonturen van Heren 1 deel 1: poorten, hel en wegslepen Jawel, de coach is vertrokken, maar de verslaggever blijft! Je moet toch nog ergens op kunnen bouwen in deze wereld. Een nieuw seizoen, nieuwe ronde, nieuwe kansen en… alleen maar nieuwe uitwedstrijden voor elk Menhirteam. We trainen immers nooit in de Sneker Sporthal. Toch wel jammer, want nu hangen er van die mooie state-of-the-art baskets uit het plafond te hangen en daar moeten we wel aan wennen. Dat viel zo in het eerste potje nog niet mee! Op bezoek kwam Five Pack uit Ureterp. Ze waren inderdaad slechts met zijn vijven dus dat zou een makkie moeten worden voor de twaalf van de thuisclub. Helaas haakte Jan af met mysterieuze buikklachten, maar dat is een verhaal voor Medisch Centrum Windrichting Onbekend, niet voor deze site. Wat verder in het voordeel van de gasten sprak is dat zij vooraf gemasseerd waren door hun sponsor, een (Thaise? Tjitse?) massagesalon. Ze schoten dan ook wat soepeler uit de startblokken dan wij. Na 4 minuten stonden we al 0-6 achter. Gelukkig hadden wij Ali in het veld staan. Nieuw bij de club dit seizoen en dan meteen maar als eerste op het scoreformulier komen te staan met een tweepunter, dat is nog eens lekker debuteren. Voor de rest was het bar en boos en na tien minuten stond er dan ook een 6-11 tussenstand op het bord. Dat bord hangt wel boven het andere veld trouwens, dit is om het overzichtelijk te maken maar niet heus. In het tweede kwart begonnen Gideon en Jehannes zich met het spel te bemoeien en liepen we snel naar een 24-13 voorsprong. Een ruime marge dus, die echter ook als sneeuw voor de zon dreigde te verdwijnen. Gelukkig pakte Ali nog in de laatste seconde een aanvallende rebound en twee punten mee, zodat we toch nog wat bewegingsruimte hadden bij rust: 26-20. Zouden we dan eindelijk loskomen na de rust en de vijfpakkers op tempo zoek spelen? Tuurlijk niet, je kent ons toch zo langzamerhand? Er hoort een dipje in een wedstrijd voor te komen! Met hier en daar wat gelukstreffers kwamen wij nog tot 37 punten, maar dat lukte Ureterp ook. En zo konden we opnieuw beginnen met nog tien minuten te spelen. Wonder boven wonder, Five pack kwam in foutenlast! Na vijf minuten stonden ze met nog maar 4 man op het veld. De eerlijkheid gebiedt te zeggen dat we toen alweer een gaatje geslagen hadden van 49-44, vooral dankzij Rick en Hindrik, maar daarna werd het natuurlijk nog een stukkie makkelijker. En ja, toen ze nog een speler met 5 fouten naar de kant zagen gaan durfde de stroploze coach Henk H. het wel aan om ons full court press te laten spelen. Zo liepen we in de slotfase nog uit van 56-50 naar 68-50, goed voor het doelsaldo, maar meer dan ook niet. Op verzoek van Five Pack zullen wij onze eerste wedstrijd in Ureterp ook met vijf man spelen, da’s wel zo eerlijk. We kunnen spelen met zo weinig spelers alvast oefenen in de komende uitwedstrijd, als een kwart van het team in Sneek moet achterblijven om de jeugdwedstrijden te fluiten en nog wat andere spelers om andere dringende redenen niet meegaan. Wij danken de bond voor deze planning! Dit kan onze kampioenskansen in gevaar brengen, maar voorlopig gaan we ervan uit dat we ook die wedstrijd gewoon gaan winnen. De helden van het eerste uur: Johan 0, Sybo 0, Duko 0, Niels 0 (heren: een score vertelt nooit het hele verhaal!), Jeroen 3 (goed blijven luisteren naar de coaches op de tribune!), Ali 6, Jehannes 8, Arnold 10 (twee drietjes, voor de rest weer met zijn tenen over de lijn), Rick 10 (in één helft), Gideon 12, Hindrik 19. |
| Afzender: Trainer/coach Heren 1 (maandag 26 sep 2011 18:41)
|
Terug naar boven