Basketballvereniging E.S.B.C. Menhir Sneek
 

Laatste uitslagen

loading img

Komende wedstrijden

loading img
 

Laatste nieuws

De avonturen van heren 1 deel 22: There will be blood

Menhir – Arrows 1: 77-81

Niet te geloven: het seizoen zit er al weer op! Dit wordt het laatste potje, maar wel een pittig potje. Tegen de nummer twee Arrows. Kunnen we ze pakken?

Ja, waarom niet? Je begint met nul-nul en vijf tegen vijf. Zij hebben wel iets meer wissels, maar dat is dit seizoen vaak het geval geweest. Wij hebben een mannetje meer dan vorige week, want Henk sluit zich weer bij ons aan (we begrijpen dat Musselkanaal wel erg ver is voor een kwartiertje spelen). We proberen nog een Jouster toeschouwer in het shirt van Sven te laten spelen maar dat zou maar competitievervalsing zijn.

In Dokkum hadden we de Arrows al bijna te pakken. Slechts vier puntjes verschil tegen een grote en fysiek spelende ploeg die alleen van de kampioen en van de nummer drie  verloren heeft en verder alles dik won. We gaan sterk van start. Jan verzorgt de opening (“kijk niet zo boos” zei de scheidsrechter nog, maar Jan was alleen maar gefocust), Chas is blij dat hij buiten mag spelen (lees: op de forward-positie) en Mats is…Mats, topscorer van dit seizoen. We komen op 22-14 maar dan is al een tijdje duidelijk dat de Arrows ook wel graag willen winnen.

Ze gebruiken daar meer middelen voor dan wij van Menhir legaal vinden. Het fysiek geweld wordt niet geschuwd. Maar het gaat er niet om wat wij legaal vinden, maar wat de arbitrage toelaatbaar acht. Ja, dat betekent dat we hard aangepakt worden. Normaal zie je zoiets in van die achtkantige kooien, waar twee mannen elkaar met ontbloot bovenlijf tegemoet gaan en net zo lang blijven beuken totdat bij een van hen het licht uitgaat, waarna de scheidsrechter de ander nog een tijdje laat doormeppen voor hij ingrijpt. Zoiets dus, maar nu op een basketbalveld. En dan nog roepen de Arrows vanaf de bank “Moord!” en “Brand!” en “er is toch helemaal niets aan de hand man!”, daarbij fanatiek vanaf de tribune gesteund door Pake út de Wâlden. Bonifatius had er pak ‘m beet 1252 jaar geleden (zoek het maar na!) al last van, er is sinds die tijd niet veel veranderd. Het verschil: wij kunnen het navertellen, zelfs Ali. Niels is uit voorzorg maar weer tussen het publiek gaan zitten, stel je voor dat hij als geblesseerde op de spelersbank een T-fout zou uitlokken…

We blijven lang aan de goede kant van de score, zeker in de eerste helft. Ja, gezien het gebeuk in de bucket zoeken we het natuurlijk wel van buiten. Veel drietjes dus. Chas blijkt het ook van de echte afstand te kunnen, Mats uiteraard en zelfs Arnold lanceert weer eens een afstandsbom. Jammer, erg jammer van dat dipje in het derde kwart. Een paar keer dom balverlies op rij leidt tot snelle scores van de Arrows en 57-43 wordt 58-57.

In het slotkwart lopen we weer weg (naar 67-61), maar we krijgen de Arrows niet klein. Het is dan wel duidelijk dat de tegenstanders van Mats verlatingsangst hebben: ze klampen zich telkens met alles wat ze hebben aan hem vast, maar vandaag mag het blijkbaar. De noordelingen komen op voorsprong. Het helpt niet dat wij onze vrije worpen niet allemaal raken. Vooral die jongen bij ons die als scheidsrechter een bril op zet maar voor zijn eigen wedstrijden lenzen in doet heeft het vizier niet op scherp. We komen nog een keer langszij, maar het tactische plan om de overwinning binnen te halen faalt. De Arrows zijn opgelucht en vieren de overwinning alsof ze kampioen zijn. Best of the rest zijn ze wel, ver achter het ongeslagen BVG.

En wij? Wij gaan met vakantie! De kop weer vrij maken, even niet met basketbal bezig en dan over dik vier maanden maar weer eens kijken. En met wie en in welke klasse dat dan wordt, dat zien we dan wel.

Scores: Nils (ja, deze centers waren echte mannen!) 0, Henk (moest vooraf al een ander shirt aantrekken van de coach, want de volgorde op het scoreformulier is heilig) 1, Ali (de foto’s bewijzen zijn magnetisme: hij trekt soms vier man naar zich toe) 6, Arnold (100% op vrije worpen, waar haalt hij het vandaan) 7, Jan (met zijn kop in de GrootSneekkrant, plus hij gaat zijn haar laten groeien) 8, Chas (onze stickerplakker van buiten Sneek) 16, Mats (beetje een one man show deze keer) 39.

Door JanW op 04-04-2016
De avonturen van heren 1 deel 21: Ontdek je plekje

Jahn II – Menhir 62-71

De mannen van Menhir hebben nog steeds een doel: kampioen worden van het rechterrijtje. Dan mag zeker niet verloren worden van het laaggeplaatste Jahn II. Maar kunnen we eigenlijk nog wel een team op de been brengen?

Ja hoor! Zes man maar liefst: we hebben zelfs nog een wisselspeler ook. Nils is er weer bij en hij mag voor het eerst in de basis beginnen. Ali heeft namelijk aangegeven nog niet genoeg geslapen te hebben deze dag. Ruimte zat in één van de twee auto’s om languit te gaan. Na een kleine drie kwartier zijn we in Groningen, een kwartiertje later bij Winschoten, weer even later bij Veendam, nog iets later in Stadskanaal, de thuishaven van de tegenstander. Maar we spelen nog een paar kilometer verderop, in Musselkanaal. Tien kilometer verder en je bent in Duitsland. Zoek het maar eens op op de kaart.

De hal is een goed bewaard gebleven museumstuk. Weinig verlichting. De driepuntslijn lijkt op de “ouwe” afstand te liggen: als Chas vier drietjes raak schiet moet er iets aan de hand zijn. Van de basket waar we de eerste helft op spelen hangt de ring echt niet op 3 meter en vijf centimeter: als Chas met twee handen kan dunken moet er iets aan de hand zijn en zelfs de ouwetjes Jan en Arnold zweven boven de ring…nee dat laatste is niet waar, je moet niet alles geloven wat er geschreven staat.

Thuis wonnen we na lang gelijk opgaande strijd met 70-62 en ook nu zijn we lang aan elkaar gewaagd. Nils begint prima met twee vrije worpen en wat goede verdedigende acties. We spelen mooie aanvallen en eigenlijk is iedereen behalve de coach op schot. De coach heeft een excuus: net ervoor een potje in Groningen gefloten, met verlenging. Na tien minuten staan we op 17-18.

In het tweede kwart is Ali wakker. Het gebeurt niet vaak dat een tegenstander meer dan één speler heeft die groter is dan hij, maar Jahn II heeft twee man die langer zijn. Dat is pittig, maar we (lees Mats, Chas en zeker ook Jan) blijven maar raak schieten. Twaalf seconden voor rust staan we vier punten voor. Maar Arnold heeft even een rustmomentje nodig, zo vaak speelt hij niet meer complete wedstrijden. De time out pakt verkeerd uit, de coach houdt zich niet aan de afspraak en zijn tegenspeler mag in de buzzer nog aanleggen voor een vrije driepunter: 39-40. 

“Nog zo’n helft en we winnen de pot” is de gedachte. En ondanks dat we maar weinig rust hebben lopen we toch nog even iets fanatieker dan Jahn II onze layupjes in de pauze. Dat loont! Mats is niet te houden en scoort uit alle hoeken en standen. Hij deinst er ook niet voor terug om inside te gaan tegen de reuzen van de tegenpartij, het is net of het woensdagavond is (trainingsavond, daar doet ie niets anders en zoals je traint, zo speel je, o wacht hij was er woensdag niet…). En heb je Ali wel eens op een losse bal zien duiken? Nee vast niet, voor ons was het ook de eerste keer maar hij had hem wel! 53-58 staat het met nog tien minuten te gaan.

Ja, laten we het nog even spannend maken denkt de coach. Hij geeft gewoon op eigen helft de bal weg en Jahn II komt zelfs even later tot op 65-64. Maar Chas en Mats gooien van ruime afstand de wedstrijd in het slot. Na afloop is er ook ruimte zat in de wel gemoderniseerde en loeihete douches, dat is het voordeel van een klein team. We noemen ons voortaan “de Jahn zes” of “team 62-71”. En de wegblijvers mogen zich volgende week weer bij ons aansluiten, maar anders doen we het gewoon weer met zes man tegen Arrows. Als er maar een leuke fysiotherapeute op de tribune zit…

Scores: Arnold (als enige puntloos, je moet ook geen drives door de bucket maken als je dat je hele leven al niet gedaan hebt) 0, Nils (hoogtepunt: die centermove over die twee lange mannen heen) 6, Ali (zag dat het goed was en kan weer rustig verder slapen) 9,  Jan (dodelijk vanaf de high post en hij had zelfs wat schijnbewegingen in huis) 10, Chas Hall (helemaal in zijn eentje naar huis, hinderlijk achtervolgd door een zwarte VW Polo) 20, Mats (zei hij niet voor vertrek bij het clubhuis al: “Ik voel een win aankomen”? Ja dat zei hij!) 26.

 

Door JanW op 04-04-2016
De avonturen van heren 1 deel 20: de kloof werd groter

Menhir – Exercitia 58-68

En toen kwam de nummer zes op bezoek. Wij stonden zevendes, dus dat leek een mooi middenmoterduel. Vooraf was het verschil op de ranglijst echter al tien punten. Dus of we deze keer van ze konden winnen?

Wat waren we blij verrast toen ze maar zeven man op papier en in het echt bleken te hebben. Dat was er nog eentje minder dan wij hadden! Daar moesten we wel stevig voor inpraten op Nils, die niet wist of hij wel nodig was. Nou, in deze fase is van alles nodig. Niels kwam op krukken aanzetten en sloot zich aan bij de bank. Rick N. kwam zonder krukken aanzetten en sloot zich aan bij Niels. Tsjalling sloot zich daar weer bij aan en iedereen die verder de sporthal binnenkwam besloot om niet door te lopen naar de tribune, maar om een stoel te pakken en aan te sluiten bij de rest. Ze moesten er zelfs een bochtje voor om.

We begonnen nog wel aardig. Beide teams hadden moeite met scoren, maar Sven had ondanks zijn tweede loopbaan als bokser nog steeds een goede start en hij leidde ons naar een 17-15 na tien minuten. We hadden wel wat moeite met die stevige center van de tegenpartij. Jan kwam (naar eigen zeggen) zeven kilootjes te kort en ook Ali leek te licht voor het echte duw- en trekwerk. Exercitia had iets meer schwung in de aanval en scoorde makkelijker. De Drenten liepen uit naar 22-32. Maar net voor rust kregen we toch de goede lijn te pakken en begonnen we aan een inhaalrace. De gekste actie in die fase was die van Arnold: hij liep zo maar een open lay-up! Dat doet ie twee keer in het jaar en deze keer scoorde hij ook nog. Bij rust stonden we op 31-33 met uitzicht op meer.

De fans bleven in de buurt in de pauze (nogal wiedes: de kantine was dicht) en zagen hoe we het weer eens net na rust uit handen gaven. “Gatenkaas, die verdediging” hoorden we vanaf de kant roepen en ja, wie aan de kant zit ziet het beter, nietwaar? Exercitia liep uit naar 31-40. Ali probeerde de Donartactiek (schreeuwend naar de basket) uit maar had hier duidelijk meer tegenstand. Mats, Chas en Sven gooiden er nog wat ballen in maar we bleven worstelen en kwamen niet boven. Recreant Henk vocht zijn eigen robbertjes uit met snorremans van de tegenpartij. Conclusie: vasthouden mag, je met je ellebogen los proberen te werken mag niet. De gasten liepen uit naar 47-59.

Maar opgeven wilden we nog niet. Mats gaf nog een keer gas en incasseerde nog een flinke elleboogstoot, Nils gooide er een mooi hoekje in en Sven had fraaie plannen op de break, maar kwam net één mannetje teveel tegen: zijn vriend de scheidsrechter liep in de weg! We kwamen nog tot 58-63 maar daarna moesten we forceren. Iedereen mocht het van afstand proberen, maar niemand wist het netje nog te vinden. De “stop de klok”-fouten hadden ook geen effect en dus werd het gat tussen rechter- en linkerrijtje in de eerste klasse nog twee punten groter. En nu maar zien wie mee willen op de barre(n)tocht naar Musselkanaal…

Scores: Henk (toch weer een mooie tijdsbesteding op de vrijdagavond) 0, Arnold (moest stoppen op zijn hoogtepunt en mocht geen bal meer schieten) 2, Nils (zal ik wel of zal ik niet? Vooruit ik zal wel meedoen) 2, Jan (uw verslaggever zag de was alweer hangen in het lentezonnetje) 4, Ali (de ene week is de andere niet) 5, Chas (heeft wilde plannen voor een wilde stickeractie, zorg voor rugdekking!) 11, Mats (probeerde heel lang vijf fouten te halen maar zag er toch maar van af) 11, Sven (volgende keer spelen we op zaterdag, heb je een dag extra rust) 23.

Door JanW op 04-04-2016
De avonturen van heren 1 deel 19: De beuk erin (alweer?!)

Celeritas Donar 2 -Menhir 96-67

We zijn met aftellen begonnen. Nog maar een klein aantal wedstrijden te gaan, dan zit het er al weer op voor dit seizoen. Maar ook tellen we wekelijks het aantal afmeldingen. Wie zullen er deze keer niet bij zijn?

De eerste meldt zich af net na half twee. Tja, AZ speelt al om kwart voor acht in Alkmaar en dan kun je natuurlijk niet om kwart over zes in Groningen een potje gaan ballen, maar da’s logisch. Tien minuten later: onze grootste fan, tevens voorzitter, ziet er toch van af om ons aan te moedigen. Spelen doet ie al weken niet meer. Kwart over twee: onze landverdediger wil geen risico nemen met zijn enkel. Goeie inschatting gezien de hardheid van het aanstaande potje! Even na half drie: afhaker nummer vier. Heeft trouw belooft aan vrouw en kinderen, niet aan een stel mannen die elk weekend in korte broek een balletje gooien. Van afhakers nummer vijf en zes geen bericht. Nou ja, gelukkig is onze kersverse kampioen Nils er nog! Kan ie mooi samen met de coach op de bank naar die andere vijf overgebleven helden kijken.

Het omkleden vooraf is een probleem: alle kleedkamers bezet door vrouwen! Wij Sneker mannen zijn een beetje preuts (anderen noemen het gewoon goed opgevoed), maar sommigen schrikken er niet voor terug om dan even in de zaal te strippen, ook al is het speedoseizoen nog niet aangebroken. Dan de wedstrijd. We beginnen lekker: de jump gewonnen! Ook komen we dankzij twee vrije worpen van Chas op 0-2. Op balbezit spelen heeft hier geen zin, da’s logisch. Helaas staan we te slapen in de verdediging. Na vier minuten staan we 16-4 achter. Snel een time out in en de mannen wakker schudden.

Maar de druk van Donar blijft hoog, ondanks het feit dat ze hun geroemde press nog niet eens spelen. Wij zijn gewoon te slap en te statisch begonnen. En wie zijn hier nou de kerels, wij of die broekies van de tegenpartij? Helaas, onze centers worden niet bereikt. “Als je je niet laat zien, dan ben je onzichtbaar en dan wordt je dus niet opgemerkt” zou JC gezegd hebben. We sluiten het eerste kwart af na 32-18.

Oei, wat gaan we slecht het tweede kwart in! Ondanks de intensieve training op de pressbreaker (zeker vier minuten op getraind en toen wisten we wel hoe we het varkentje zouden wassen) lijden we regelmatig balverlies. Tot genoegen van een stel jeugdige en luid aanwezige fans scoort de thuisploeg in rap tempo punt na punt. Best wel mooi om te zien voor de neutrale toeschouwer en ook voor ons, maar wij zijn er niet zo blij mee maar da’s logisch: “als zij geniete, dan ken jij het niet naar je zin hebbe” hoor ik JC denken. Ere wie ere toekomt: Donar kan als het bijeen blijft in een van de komende jaren kampioen worden. Moeten ze alleen die don juan (kapitein eenling) in het gareel zien te krijgen. 56-32 staat het bij rust, mede doordat de tafel wat scores van ons mist. Staat die coach eindelijk weer es raak te schieten, is het niet op het sheet terug te vinden!

Na rust moeten we met zes man verder. Niels is voor de pauze uitgevallen met een knieblessure. “Ik voelde iets scheuren” zegt hij en zondagnacht rond een uur of half drie is de eerste diagnose dat misschien de binnenste kruisband kapot is en ook de meniscus, maar zoals een goed arts past zeggen ze “kom later nog eens terug dan gaan we het nog een keer bekijken en meteen voor de tweede keer declareren.” Ali heeft al een aantal keer gesmeekt om een zoneverdediging en die hebben we ook even gespeeld, maar toch werkt de man-to-man beter. Je moet er alleen meer energie in steken.

Gelukkig hebben we aanvallend eindelijk het licht gezien. Met name de AAAA-tandem werkt goed: Arnold Aangever op Ali Afmaker en de rest in dienst van dit duo. We hebben er allemaal vrede mee. Helaas geen vrede met de arbiters die ons al in de rust gewaarschuwd hebben dat we te fanatiek meeleven. JC zou zeggen: “Als je de scheidsrechter niet mee heb, sorrug dan in ieder geval dat je hem niet tegen heb”, maar zelfs een gebaar van Mats is al voldoende voor een T. We winnen het derde kwart wel met 15-17.

Het gebrek aan wissels breekt ons echter op. De achterstand is uiteraard te groot om nog te stunten. Mats mag eruit met vijf fouten en Donar gooit de press er nog een keer in om de honderd punten te halen, maar dat krijgen ze dus mooi niet gedaan. Want wij houden in de slotfase de bal in de ploeg. JC zou zeggen: “als jij de bal heb dan kenne zij niet score, maar da’s logisch…”

Scores: Niels (waarschijnlijk out for the season, maar maandag zien we hem weer?) 0, Jan (de Winschoter connectie levert qua arbitrage niets op) 1, Nils (mooie score met bonus in de buzzer!) 4, Arnold (achteraf spijt van zijn ochtendloopje van zeven kilometer) 4, Chas (en bedankt voor het chocomelkrat, daar gaat vast iemand beter van spelen) 13, Mats (kampioenenmaker van de U18) 19, Ali (vanaf de tweede helft laat ie niet meer met zich spotten, 4 plus 22 is) 26.

Door JanW op 04-04-2016
De avonturen van heren 1 deel 18: Feeling hot hot hot!

HBV Falcons -Menhir 60-63

En toen mochten we tegen de laagvliegers uit Hoogeveen proberen een winning streak neer te zetten. Thuis hadden we wel van ze gewonnen, maar toen hadden zij maar zes man bij zich en het was moeilijk genoeg geweest. Ook dit zou geen makkie worden…

“Vrijdagavond? Wie speelt er nou op vrijdagavond?” was de vraag op de training geweest. Nou, wij dus en Falcons en Jahn II en nog wel meer teams hoor. Maar voor ons is een uitwedstrijd op vrijdagavond een bijzonderheid. We danken oudgedienden Huisman (en Huisman), Postmus en Postma voor het waarnemen van de zaken in de Sneker sporthal omdat we zelf naar Hoogeveen mogen.

De voorzitter heeft wat oude mannenkwaaltjes en Gabor is geblesseerd, maar toch gaan ze beiden mee. Kunnen ze het mooi vanuit de hoogte beoordelen. Volgende keer maar weer eens een echte camera meenemen om een hele pot te filmen? In Joure zien we helaas Chas niet staan, maar dat komt omdat hij erbij is gaan zitten. Jeroen parkeert in Hoogeveen de auto op de parkeerplaats van het plaatselijk bejaardencentrum en dat blijkt een voorbode voor het tempo waarin we de eerste helft spelen. Jan is op eigen gelegenheid aan komen vliegen vanuit Eindhoven (amper anderhalf uur rijden) en is blij als blijkt dat zijn overbuurman zijn sportschoenen heeft meegenomen. Want ja, heen en weer rennen op die trendy zakenschoenen dat wordt ‘m niet. Slijmen bij de scheidsrechteres kan ie ook, dat lukt Mats en Sven helaas niet. Zal wel iets met een gedeeld verleden in Winschoten te maken hebben. Even voor Jan zijn vrouw: it’s strictly business!

Man, wat is de lucht droog en wat is het heet in de sporthal. Dat lijkt het hele team een excuus te geven om er maar bij te gaan staan kijken alsof we beelden in een museum zijn: totaal geen beweging in de aanval. En wil iemand ALSJEBLIEFT die nummer vijf van de tegenpartij even wat harder aanpakken? Meneer scoort in het tweede kwart dertien punten op rij, dat kan toch helemaal niet? Hallo zeg! Nou ja, ondanks de slappe hap van de kant van Menhir staan we toch maar twee puntjes achter bij rust.

Na de pauze pakken we het anders aan. Niels, die al vanaf minuut één de guard van de tegenpartij aan het dissen is, gooit er wat ballen achter elkaar in. Sven stopt met het missen van schoten, dat komt omdat hij helemaal stopt met schieten. Passen blijkt hij ook te kunnen en opeens kunnen we allemaal een bal naar elkaar toegooien en dan ook naar iemand de bal in het netje mikt. Verzorgd aanvalsspel heet dat.  Als Mats in de slotseconde van het derde kwart vanaf de middellijn een buzzerbeater probeert, wordt hij foutief afgestopt. Hij gooit koel (da’s knap bij deze temperatuur) zijn drie vrije worpen erin en we pakken vijf punten voorsprong.

Als Jeroen even later zijn onvermijdelijke maar zeer welkome driepunter erin gooit is het wel gespeeld. De Falcons hebben een te grote achterstand. Ze komen wel dichter bij, maar wij blijven heel beheerst die bal van hoek naar hoek naar hoek naar hoek passen zonder dat ze erbij kunnen. Daar helpt zelfs het terugdraaien van de klok in de slotfase niet meer bij. Een terechte overwinning dus in een snikhete zaal. Gelukkig kunnen we afkoelen in een koud clubhuis. En we hebben een nieuw doel gevonden: kampioen worden! Van het rechter rijtje, dat wel….

Scores: Arnold (op schot in de pauze, logisch dat hij de tweede helft niet gespeeld heeft, hij geeft de coach de schuld) 0, Nils (heb je echt niet gescoord? Dan was je er wel dichtbij) 0, Jan (niet meer teruggevlogen naar Eindhoven) 4, Ali (net zoveel fouten als punten, da’s niet goed) 4, Chas (koopt voor elke wedstrijd een nieuwe bidon, want hij is wat vergeetachtig) 7, Niels (toffe collega’s blijven maar munten voor hem sparen) 8, Sven (had liever met een biertje op de bank gelegen en “de scheidsrechters waren wel consequent”) 8, Jeroen (veldoach voor Nils, schijnt een auto met een moeilijk kofferbakslot te hebben) 9, Mats (lekker duiken op losse ballen laag bij de grond) 23.

Door JanW op 03-03-2016
De avonturen van heren 1 deel 17: Another day at the office

Menhir – Green Lions 69-58

Sneek tegen Harlingen, daar is lang naar uitgekeken. Bijna een maand lang zelfs. De voorjaarsvakantie zorgde voor een onderbreking van de competitie. We zijn benieuwd wie die verplichte rustfase het best doorstaan heeft…

Er loopt weer de wereld aan spelers warm voor de Sneker thuisploeg. Uiteraard lopen ze niet allemaal tegelijk warm. Het halve team is nog bezig met afwikkelen van de jeugdwedstrijden. Als coach Arnold zijn basisteam wil opstellen is Jan bovendien spoorloos verdwenen. Meneer Weerts zal de avond grotendeels in de catacomben doorbrengen met een mobiele telefoon aan zijn oor. Ik geef het vast door aan de commissie die moet uitzoeken of er verdacht veel gewed wordt op deze wedstrijd: de meeste sporen wijzen naar deze beller! Andere verdachten zijn er ook hoor: ik noem een oudgediende Arjen P. die in het verleden zowel voor Harlingen als Sneek een balletje gegooid heeft. Ik noem een Tsjalling, die met een ei op zijn enkel tijd heeft voor andere zaken dan spelen.

We hebben in Harlingen met 87-78 verloren. Winst is doel één, maar een beter doelsaldo blijkt achteraf ook een doel te zijn geweest voor sommigen. Eerst het eerste doel maar proberen. Dat valt nog niet mee. We beginnen uitermate slordig en met veel balverlies (vooral die coach van ons, maar ja, hij had van tevoren gezegd dat hij niet zou starten en dan doet-ie het toch!). En als je al vanaf oktober feitelijk alleen maar rijtje partijtje traint, dan wil het in een echte wedstrijd nog wel eens tegenvallen omdat daarin wel echt verdedigd wordt. Nul op zes vrije worpen in het eerste kwart, dat telt ook mee, misschien maar weer eens op oefenen? 10-18 na tien minuten is echter niet onoverkomelijk.

In kwart twee blijven we maar aanrommelen. Beetje van het niveau recreanten zeg maar. Twee passes, dat moet genoeg zijn. Komt dat even goed uit: Henk P. keert terug uit de recreantengroep en stapt het veld in! Ook Ali recht zijn zere rug en begint te scoren. Bij rust staan we maar één driepunter achter (26-29) en ook met de vrije worpen gaat het de goede kant op: één uit twaalf na twee kwarten.

We beginnen weer heel slap na de rust. De Lions lopen uit naar 26-37. Niels, die achteraf zegt dat hij beter thuis had kunnen blijven, gooit er dan uit het niets een driepunter in en dat is (vooral volgens hemzelf) de ommekeer. We gaan opeens wat slimmer spelen en vooral gewoon ballen door de ring gooien in plaats van ertegenaan of eroverheen. Met nog tien minuten te gaan staan we op 45-47 (en ja, één uit vier vrije worpen raak).

Onze coach heeft dan al lang gezegd dat hij het gevoel heeft dat we deze pot gaan winnen. De Lions zijn de scherpte kwijt, hebben het gevoel tegen zeven man te spelen. Dat is een onmogelijkheid: een van de scheidsrechters vertoont onmiskenbare vrouwelijke kenmerken. Een van de Harlingers (die met die vuurwerkbril) wordt vriendelijk doch gedecideerd verzocht om het veld te verlaten en niet meer terug te komen. Henk (“hier met die bal!”) gooit nog wat olie op het vuur. Jeroen pakt belangrijke steals. We beginnen warempel vrije worpen te scoren tegen een percentage wat we deze avond niet voor mogelijk hadden gehouden: tien uit zestien.

En tja, hoe beschrijf je de onmogelijke score van Mats? Je moet erbij geweest zijn om het je voor te kunnen stellen of hopen dat iemand het met zijn mobieltje gefilmd heeft. Mats stijgt net in de bucket rechtop, wordt nog aangetikt door een tegenstander, is al lang weer op weg terug naar aarde maar besluit de bal toch nog even onderhands richting ring te mikken: raak! Tegen vier overgebleven groene leeuwen spelen we het uit, als hebben sommige Snekers (ik noem geen namen Sven) niet eens door dat we vijf tegen vier spelen. En dat de coach dan ook nog full court wil spelen is ook niet waar: hij zei “four corners” maar zijn dialect wordt niet door iedereen begrepen. En als de voorzitter na afloop zegt dat hij een leuke wedstrijd gezien heeft weet je weer waar je het voor gedaan hebt…

Scores: Jan (nul minuten gespeeld dertigplus minuten gebeld) 0, Gabor (gelukkig hebben we de foto’s nog) 0, Arnold (passen!passen!PASSEN!PASSEN!) 0, Henk (rust roest) 2, Niels (voor al uw ommekeren) 3, Jeroen (man of the match voor wie niet aan scorebordjournalistiek doet) 4, Sven (ik ben niet chagrijnig, mijn gezicht zit zo het lekkerst) 13, Chas (onvermoeibaar lijkt het soms, hoe rood je hoofd ook wordt) 14, Ali (na afloop uit de kleedkamer getakeld) 15, Mats (zonder de punten van Sven erbij) 18.

Door janw op 03-03-2016
Poiesz Jeugdsponsoractie: Wij zijn aan de beurt!

Uiteraard zijn jullie allemaal flink boodschappen gaan doen bij de Poiesz om maar zoveel mogelijk munten te sparen en zo de basketbalvereniging te sponsoren.

Maar zaterdag 5 maart kunnen we echt scoren! ESBC Menhir mag dan in de Poiesz-winkel in de Noorderhoek tussen 10.00u en 15.00u meehelpen met het verkopen van roombroodjes en ook mogen jeugdleden aan klanten vragen om hun munten deze dag aan Menhir te geven.

We hebben al een aantal vrijwilligers gevonden, maar daar kunnen er best nog wat bij! Zowel ouders als kinderen zijn nog welkom. Met meer vrijwilligers kunnen we de taken en de tijd op deze dag wat verdelen.

Meld je aan door via Facebook te reageren, of stuur een mailtje naar wedstrijdsecretaris@esbcmenhir.nl en we nemen contact met je op.

Samen zorgen we ervoor dat we op het Poieszfeest op 15 april een dikke cheque in ontvangst mogen nemen.

 

Door janw op 02-02-2016
De avonturen van heren 1 deel 16: Groene waas

Jumping Five - Menhir: 72-63

En nu dus deel twee van het tweeluik. Wij mochten nu naar Peize voor de rematch tegen de Springers. En verrassing, verrassing: we hadden meer spelers dan de tegenpartij! Wij waren deze keer met ons achten, zij met hun zevenen. We hadden zelfs met ons negenen kunnen zijn, maar onze nieuwste aanwinst van de U18 moet voor twaalf uur op bed liggen, dus dat werd ‘m niet…

Het was weer even een logistieke puzzel met spelers die in Joure en Heerenveen opgepikt moesten worden en een coach die op eigen gelegenheid naar Peize trok. Dat riep natuurlijk de vraag op of hij een date had voor Valentijn. En voor wie het wil weten: hij ging inderdaad met een mooie blonde dame naar huis!

Onze start was stroef. We kwamen maar niet tot scoren. Dat had een heel logische oorzaak: Niels was de vorige week gebruikte tenues vergeten. Dus toen Jan in de wel meegebrachte tas keek zaten daar maar zeven tenues in met veelal ongebruikelijke nummers. Zo mocht de stevige Tsjalling de korte mode van nr. 24 (voorheen Hylke’s nummer) dragen. Mats vroeg zich af hoe dik Sven eigenlijk is want hij verzoop in diens nummer 11. Geklaag om niks, want wie had er geen pakje? Arnold. Gelukkig had Sybo een broekje en een shirtje mee. Arnold zag er uit als een volleybal-libero maar mocht wel meedoen (foto’s op aanvraag beschikbaar).

Stugge ringen daar en een jongen bij de thuisploeg die telkens als wij een schot losten opsprong en die bal nog even aanraakte. Ja, dan wil zo’n bal natuurlijk niet door de ring! Gevolg: slechts drie scores in tien minuten en een 14-6 achterstand. Andere kant van het verhaal: we maakten ook weinig persoonlijke fouten. Jumping Five had er nul, wij één. De scheidsrechters waren heel zuinig op hun fluitjes en er moest dus zo min mogelijk op geblazen worden.

In het tweede kwart hielden we goed stand. Weer het ouwe liedje: wat meer rust in de aanval, die bal wat langer rondspelen, even op de juiste plaats gaan staan: basketbal is geen hogere wiskunde hoor. De 31-22 ruststand was een prima afspiegeling van de verhoudingen. Hamvraag was uiteraard of we nog konden stunten in de tweede helft.

Nou, dat gaat wat lastig als je de eerste vijf minuten na rust geen bal scoort en de tegenpartij wel. Van 31-22 werd het 44-22 en een afslachting leek in de maak. Maar toen waren wij aan de beurt. Toch wel een nuttig onderdeel van het spel, de time-out. We gingen weer doen wat we moesten doen (deden we dat maar vaker!) en kwamen terug tot 48-38 met nog tien minuten te spelen.

Op dat moment stonden op het hele scoreformulier al acht p’s genoteerd. Scheidsrechters bij kooigevechten komen nog vaker in actie dan deze avond in Peize. Pas als er bot kraakte of als we dachten “nou moet 112 gebeld worden” klonk een signaal. We durfden niet meer de bucket in. Maar dat gaf niet, want we schoten met scherp van achter de driepuntslijn. De wedstrijd leek naar een rustig einde te gaan toen Jumping Five met nog een minuut te spelen elf punten voorsprong had, toen er nog een groene tank Mats onderuit shovelde. Dat was de druppel. We hebben wel geleerd van de gestaakte wedstrijd van vorig seizoen en dachten “weet je wat, laat maar!” Onze coach zei: “blijf uit de buurt en als je denkt: ‘ik kan een drietje schieten’, dan doe je dat.” Nou dat dacht Chas dus!

Na afloop werd alles met de mantel der liefde en een aantal biertjes bedekt. En nu vakantie!

Scores: Sybo (met het ongebruikelijke nummer 35, maakte ook kennis met de vloer in Peize) 0, Jan (met het eigen nummer vier, speelde naar eigen zeggen geen goede wedstrijd en de cijfers bevestigen het) 0, Arnold (met het ongebruikelijke nummer nul, maar op verzoek van Mats veel in het veld gestaan) 2, Niels (met het ongebruikelijke nummer 26, ooit jaren van Rick N.) 6, Tsjalling (nummer zie boven en jawel, een driepunter zoals hij ze op training ook laat zien) 7, Jeroen (met het nummer 5 dat hij tot voor kort deelde met Ali en ja, als je de scheids gelijk geeft krijg je een T) 10, Chas (lekker met zijn eigen nummer 27, dat speelt toch het lekkerst) 14, Mats (nummer zie boven, but what’s in a number? Gewoon weer topscorer) 24.

Door JanW op 02-02-2016
De avonturen van heren 1 deel 15: Ook de derde helft gaat verloren…

Menhir – Jumping Five: 62-80

Dit wordt deel één van een tweeluik. Vrijdagavond speelden we thuis, aanstaande zaterdag spelen we uit tegen de springers uit Peize. Rare planning van de bond? Nee hoor, op ons verzoek was de thuiswedstrijd verplaatst. We konden eind vorig jaar niet voldoende man op de been brengen. Alsof dat nu wel lukte!

De nood was hoog: geen Jan (theatermaker), geen Jeroen (griepje opgelopen op training?), geen Ali (damn die rug), geen Chas (Brussels uitje), geen Jehannes (missing in action). Kortom vijf centers die er niet bij waren. Dus was het eindelijk daar het langverwachte debuut van Nils Hettinga van de U18. Direct maar in de basis dan, hadden we toch nog iemand van één meter negentig in de basis. En nu mag u één keer raden wie de score voor Menhir opende…

En wat begonnen we weer sterk! 7-0 werd de voorsprong maar liefst. En dat met de bal van Lefty S nota bene: de wedstrijdbal was afgekeurd. Uitspelen die wedstrijd, denk je dan. Maar er is een spelregel die dat moeilijk maakt: je moet binnen 24 seconden je aanval afronden…de groene springers kwamen al snel langszij en liepen ons vervolgens voorbij: 19-26 na tien minuten.

Maar hé, hoe weinig man we tegenwoordig ook hebben, we gaan er wel vol voor. En Mats gaat altijd voorop in de strijd. Hij scoorde in de eerste helft 17 van onze 33 punten. Het tweede kwart werd nipt door ons gewonnen (14-13) en dus keken we bij rust nog steeds tegen een achterstand aan. Die werd in het derde kwart nog wat groter omdat er bij de tegenpartij een center alles raak begon te schieten. Hij wilde graag het veld uit dus begon hij op een gegeven moment maar ballen half van opzij te gooien, maar helaas, ook die vielen er gewoon in. Gelukkig had bij ons Niels nog een paar mooie acties in huis waarbij hij diverse mannen in het groen het bos in stuurde. 46-62 met nog tien minuten te gaan.

In het laatste kwart waren we volkomen gelijkwaardig aan Jumping Five. Nou ja, dat is scorebordjournalistiek. Het werd 18-18. Maar de Peizenaren deden het als team, bij ons was het een one man show van Mats die ook nog, terwijl hij al buiten het veld zweefde, ergens in de buurt van de basket een rode vlek zag en daar maar op goed geluk de bal heen smeet. Rode vlek Sybo mocht de bal simpel in het netje leggen.

En toen kwam de derde helft. Vier van de Jumping Five gingen met ons mee het clubhuis in. Dronken ze ons daar ook nog eens onder de tafel! En Hylke, ze hebben nog altijd warme herinneringen aan jou. Doe voor de grap zaterdag maar weer mee, levert leuke filmpjes op…

Scores: Arnold (nog steeds dat mes in de schouder) 0, Gabor (woensdag is helaas geen vrijdag) 2, Tsjalling (volgens de tegenpartij zijn onze aanmoedigingen richting jou aandoenlijk) 4, Sybo (piekmomentje en volgens de gemeente een toptrainer op de clinic) 4, Nils Hettinga (prima debuut in een moeilijke pot!) 7, Niels (je dolt ze allemaal 11), Mats (12+5+7+10=) 34.

Door JanW op 02-02-2016
De avonturen van heren 1 deel 14: Hoe minder we hebben, hoe taaier we worden

Menhir – The Shadows : 59-71

Vrijdagavond. Op de groepsapp van de heren gaat het los. Met hoeveel man zullen we vanavond spelen? Dat zullen er uiteindelijk zes blijken te zijn. Zelfs Arnold is er niet als speler bij. Hij komt keurig in colbertje en met stropdas de zaal in. Nou moet ie echt wel ziek zijn…als ie al een stropdas gaat dragen! Mats heeft al voorgesteld om aan de tegenstander te vragen of ze vier tegen vier willen spelen op een half veld, zodat we twee wissels hebben in plaats van eentje. Arnold stelt het ook daadwerkelijk voor aan de tegenpartij, maar ja, die is met elf man op komen dagen, dus het antwoord is wel duidelijk.

Dan nog even puzzelen wie je als eerste en enige op de bank zet. Niet heel moeilijk: dat wordt de 65-plusser die ervoor ook al een potje van de jeugd gefloten heeft. Volgens zijn vooraf al bier drinkende teamgenoten liep hij er de kantjes van af, maar probeer het zelf maar eens als je zo oud bent. Het belooft een zwaar potje te worden, maar als we zien dat de arbitrage uit Joure komt en van het andere geslacht is, hebben we opeens allemaal extra energie. Stelletje haantjes! En de dames houden ons lekker strak.

Het wordt een two man show van onze kant, al spelen we toch echt vijf tegen vijf. Mats, Chas, Mats, Jan (!), Chas, Chas, Chas, Mats, Mats en zo staat na tien minuten een daverende 20-15 op het scorebord. Toch knap tegen die gasten. Het tweede kwart houden we het helaas niet vol. The Shadows blijven lekker snel passen en komen nu wat vaker tot scoren, waar wij wat slordig worden in het overspelen. We krijgen een 2-20 run om de oren en mogen van een welverdiende rust gaan genieten bij 29-41.

Beide teams zakken door de pauze wat in en in het derde kwart wordt weinig gescoord. In het vierde is de pijp leeg bij de heldhaftige zes van Menhir. The Shadows scoren aan de lopende band en de voorsprong wordt geflatteerd: 42-64. Maar we rechten nog een keertje de rug. Jeroen en Tsjalling gooien de beuk erin, we pakken wat steals en breaks en Niels mag zelfs zijn voeten gebruiken voor een interceptie en een vrije loop naar de overkant…en dan nog die layup missen, de eigen rebound pakken, een tegenstander uitfaken en alsnog scoren, stond dat maar op video!

En dat er dan nog zo’n tegenstander is die denkt bij een voorsprong van twintig punten Mats te moeten neerhalen als die op weg is naar de basket, ja dat snap je dan niet. Het uitgestoken handje ter verontschuldiging wordt dan ook gedecideerd geweigerd. We plukken nog acht punten van de achterstand af en kunnen met opgeheven hoofd van het veld af. En nu twee keer tegen Jumping Five. Vijf man lijkt me genoeg…

Scores: Arnold (acht dagen ziek, een PR) 0, Sybo (moest als crisismanager naar het clubhuis wegens een acuut tekort aan bier) 0, Tsjalling (gefeliciteerd! Waarmee? Met je verjaardag, niet met je spel…) 2, Jeroen (on the break, now there’s something new) 4, Niels (veertig minuten voluit) 8, Jan (drie uur voluit) 9, Chas (kon na afloop nog steeds rennen om Tsjalling voor te blijven) 12, Mats (had al bewust heel kort getraind op woensdag) 24.  

Door JanW op 01-01-2016
De avonturen van heren 1 deel dertien: Konden we dit maar vergeten!
De avonturen van heren 1 deel dertien: Konden we dit maar vergeten!
 
Er zijn van die potjes waar je helemaal niet over wilt schrijven. Omdat er niet over naar huis te schrijven is. Omdat je je schaamt. Omdat je denkt: was dit de ondergrens of kunnen we nog dieper zakken? Maar ja, u heeft waarschijnlijk betaald voor een abonnement en verwacht dus elke week een mooi verhaal. Nou, eens kijken of we dit nog kunnen opleuken.
Millwings, Winschoten. Voor de wedstrijd nog DE laagvlieger in de eerste klasse. We hebben een uitgelezen kans om twee keer op rij te winnen. Het seizoen dat we eenentwintig wedstrijden op rij wonnen ligt twee jaar achter ons en een winning streak van twee is nu een luxe. We moeten het wel weer doen met slechts 8 man. De tijd dat iedereen alles opzij zette voor het spelen van de mooiste sport ter wereld is ook iets van een ver verleden.
Jan voelt het al aankomen: hij zegt tegen zijn vader: "Kom maar niet naar de wedstrijd". Wij zijn ruim op tijd vertrokken vanuit Sneek, komen hoe dichter we bij Duitsland zijn steeds minder tegenliggers tegen maar op den duur doemt uit de mist toch Winschoten op. We zijn getuige van een dameswedstrijd waar nog flink gehuild wordt. Dat is een voorbode voor ons eigen potje. 
Het wordt een drama in vier kwarten zonder happy end. De start van de westrijd is niet best. We spelen met veel te weinig energie en zijn net een pak Duracell-batterijen, gekocht bij de Action: mooie verpakking maar te lang stil gelegen. Ergens halen we de kracht vandaan om toch op voorsprong te komen: 14-16 na tien  minuten. Het enige positieve nieuws is dat vijf verschillende mannen bij ons tot scoren komen.
Maar het loopt voor geen meter. Man to man, twee drie  zone, drie twee zone, het maakt vandaag niet uit. De Milliwings vinden elkaar veel makkelijker dan wij en wij vergeten alle basistaken: vrijlopen, opposten, snel rondpassen, dreigen, uitstralen dat je wilt winnen. Bij rust is de schade nog niet zo groot: 35-28. Maar we kunnen onszelf niet over het dode punt heentrekken. In het derde kwart vallen we als team helemaal uit elkaar. Voor de Millwings wordt het een trainingspartijtje: fast breaks lopen, lekker! De arbitrage helpt ook niet mee. laten we het erop houden dat het Oranje in een dip zit. In Winschoten kun je deze avond iemand die vrij naar de basket loopt nog van achter torpederen zonder dat je dat een fluitsignaal oplevert. Gabor merkt het, het is een godswonder dat hij goed op zijn voeten terechtkomt, want dit soort gevaarlijke acties kan heel anders aflopen. Ook het gesprek dat de referees vooraf hebben met een mysterieuze kale man roept vragen op, maar we hebben geen geld van hand tot hand zien gaan dus daar zal wel niets aan de hand zijn. Bovendien maken we zelf he-le-maal niets klaar en hebben we geen moment rec ht op een goed resultaat. Gek dat het met zeven man tegen het hooggeplaatste Arrows wel kan en dat tegen de nummer laatst alle vechtlust en overtuiging ontbreekt.
Is er dan helemaal niets moois te melden? Jawel hoor: Ali heeft aan de wedstrijd een groupie overgehouden (vertel het niet tegen zijn vriendin!). Zij appt dat Ali erg ongelukkig was enn alle liefde verdient. We hebben het dan uiteraard over "ongelukkig in de westrijd".
Als we dit potje konden vergeten zou dat fantastisch zijn, want als zoiets in de koppies gaat spelen zijn we ver van huis. Gelukkig spelen we vrijdag thuis. Nieuwe ronde, nieuwe kansen...
Scores: Sybo (alles gegeven en niemand die er over links langs kon komen) 0, Gabor (blij met de Hongaarse waterpolosters) 0, Jan (ben je nou 60 of 65? in ieder geval om de Winschoter jeugd het bloed onder de nagels vandaan te halen) 0, Arnold (schrijft dit vanuit zijn ziekbed, kou gevat in het clubhuis) 6, Niels (een schijnbeweging extra doet wonderen) 8, Mats (ging op het laatst maar zitten want het was dweilen met de kraan open) 8, Ali (lekkere volleybalsmash, dat dan weer wel) 13, Chas (bleef maar gaan als het enige echte Duracell-konijn) 19.  
 

 

Door JanW op 01-01-2016
De avonturen van heren 1 deel 12: Hoe luxe is jouw bank?

Menhir – Groene Uilen 3 : 84-55

Het was een schouwspel dat lang niet meer te zien was geweest in de Sneker sporthal. Overal waar je keek: Menhir heren 1-spelers! En dacht je vlak voor het begin van de pot dat je alles gezien had, kwam daar ook nog even Ali Carti binnenlopen als twaalfde man. Daar zullen wel wat teams jaloers op zijn, zo’n twaalfde man! Wel de volgorde op het scoreformulier weer in de war natuurlijk. Zal de Nederlandse Boete Bond blij mee zijn.

Op de tribune ook nog oudgedienden Hindrik D. en de revaliderende Rick N. Verder belangstellenden uit Joure en Lemmer en, in de vorm van het scheidsrechtersduo, Harlingen. Ze hadden een goede dag uitgekozen om naar Sneek te komen want we hadden deze keer wat te bieden. Een mooi wedstrijdje tegen Groene Uilen waarmee we nog een appeltje te schillen hadden.

We begonnen met wat sterke spelers op de bank. Mannen die in de magere maanden trouw waren komen opdagen kregen met een basisplaats hun beloning. Maar de Uilen startten het felst. Veel positiewisselingen en eenvoudige scores dichtbij de basket waren tegen het zere been van Menhir. Coach Arnold voelde ook een been zeer worden en stapte na één rake vrije worp (“BORD!”) ook maar van het veld af. Gouden wissel! Sven kwam ervoor in de plaats en scoorde negen punten op rij. Toch liepen we in het eerste kwart achter de feiten aan: 15-21.

Maar wat een luxe, zo’n bank met zeven man. Nou ja, zes man en uw verslaggever op een stoeltje ernaast. Jeroen heeft overigens een nog luxere bank thuis, namelijk eentje met een rugleuning. We konden in ieder geval naar harte(n)lust doorwisselen en het luidste applaus was dan ook voor bankspelers Gabor (rebounden tussen drie langere mannen en ook nog scoren) en (in de tweede helft, want hij had zich met zijn één meter vijfennegentig goed verscholen op het eind van de luxe bank) Jehannes. Of klapte iedereen luid omdat Jan het veld uit ging? Dat is ook een zeer plausibele verklaring! Hoe dan ook, bij rust hadden we het gat gedicht: 34-33. Mede dankzij twee hele fraaie blocks van Chas, die daarmee Ali in de schaduw zette.

In de rust deden we voor de verandering eens iets heel nieuws: met twaalf man layups lopen! Dat bleek een wondermiddel. Een 18-0 run was het gevolg. De Uilen waren van de leg en daar hielp zelfs een time out weinig aan. En dan die vechtlust bij ons! Sven scoorde weer tien punten op rij en dook op losse ballen, Jeroen zat er heel vaak dichtbij en ook Niels ging rollend over het veld, in zijn val nog bijna een man in het oranje (scheidsrechter dus) meenemend. 57-43 stond er op het scorebord toen de rook een beetje opgetrokken was.

In het vierde kwart gingen we vrolijk verder. Mats boorde nog ergens een energiebron aan en scoorde punt na punt, Ali was eindelijk los en Jehannes mocht als laatste een duit in het zakje doen. We wonnen uiteindelijk dik en dik verdiend ook. Als we de kop er goed voor hebben staan dan kunnen we wel wat hoor! En met een grote selectie was het ook eindelijk gezellig in het clubhuis, waar Nico achter de bar stond en Hylke ons weer trakteerde op de sterkste verhalen…

Scores: Tsjalling (bijna als eerste in de sporthal, bijna!) 0, Sybo (en hoe doet jouw fysio het?) 0, Jehannes (goede voornemens: fit blijven!) 1, Arnold (“basketbal is heel makkelijk: je hoeft alleen maar te doen wat ik zeg!”) 1, Jan (prachtig, die net-wel-net-niet charges) 2, Niels (hèhè, in de negenendertigste minuut je eerste score) 2, Gabor (mooi akkefietje met de scheids: spreekt hij echt geen Nederlands? Nee, echt niet! Ja, koetwedstrijd, dat kan ie zeggen), Ali (workaholic als je zo laat binnenkomt) 6, Jeroen (probeer het bij één drietje per wedstrijd te houden, is beter voor je scoringspercentage) 7, Chas (volgende keer je gasten meenemen naar het clubhuis) 12, Mats (maakte veel minuten zodat Arnold zich kon sparen voor zijn scheidsrechtersconditietest) 21, Sven (geloof het of niet, meneer wil gaan boksen omdat hij op een basketbalveld niet bont en blauw genoeg geslagen wordt) 29.

Door JanW op 01-01-2016
De avonturen van heren 1 deel 11: Hoezo, code ROOD is niet meer van kracht???

BVG 3 - Menhir : 93-47

Ja, die feestdagen! Die vakantie! Je traint wel door, maar je overtraint ook bepaalde lichaamsdelen (de maag bijvoorbeeld). Op de eerste echte training in het nieuwe jaar zit je na een korte warming up met zijn allen uitgeteld op de bank. Dat belooft wat voor de tweede seizoenshelft, zeker als je mag beginnen tegen de koploper.

De reis gaat weer eens naar Groningen. Geen ijzel meer op de wegen maar toch hebben we onze eigen ice road truckers Jan en Jeroen als chauffeurs gecharterd en blijven de kleinere autootjes op de parkeerplaats achter. We laten ook wat spelers thuis, maar dat is geen nieuws meer. Chas pikken we zoals zo vaak op in Joure, waar hij een uur en een kwartier te vroeg klaarstaat als we zijn appje mogen geloven. Tijd genoeg om even de ballenbak bij de Mac in te duiken. Het blijkt dat we te lang niet bij BVG op bezoek zijn geweest. Vroeger was de route: afslag West-rechts-rechts-rechts, maar nu is de derde rechts eruit gehaald en als je dat niet weet moet je een halve kilometer extra rijden om bij de hal te komen.

Lekker warm in de hal, maar dan testen we de vloer: dat is dus een ijsvloer! In feite veel te glad maar om daarom maar niet te spelen, dat gaat te ver. Gewoon flink zweten en het zweet dan onder je schoenen wrijven, daar krijg je grip van. En zweten lukt wel, het voelt alsof het dertig graden is.

De wedstrijd begint met vertraging omdat een scheidsrechteres te laat komt. Niet vanwege ijzel, maar ze stond in de verkeerde hal. Dat krijg je in zo’n basketbalbolwerk als Groningen. Bleek dat dit ook nog een soort examen voor haar was! De wedstrijd begint zoals onze eerste echte training: na de warming up is de energie weg. BVG knalt naar 11-0 voordat Mats vanaf de vrije worplijn voor de eerste punten van Menhir mag zorgen. Via 25-5 wordt het 29-8 na tien minuten.

We herpakken ons een beetje in het tweede kwart. Verdediging aanpassen, langzamere aanvallen, dan kunnen die Groningers ook niet zoveel scoren. De gladheid blijft ons wel parten spelen. Arnold weet wat je moet doen bij gladheid: strooien! Hij strooit dan ook met briljante, maar niet begrepen passes, van die dingen die scouts helaas gewoon turnovers noemen. Toch is een 19-15 tussenscore in dit kwart tegen deze tegenstander prima. Sybo weet waardoor dat komt: hij staat dan in het veld…

Het is niet nodig om in de rust weer even layups te lopen: we hebben er gewoon de kracht niet voor. Gewoon lekker blijven ballen, voor zover dat kan op een ijshockeyveld. BVG loopt nog ietsje uit ondanks een paar fraaie schijnbewegingen van Niels. We stellen ons nog een doel: laat BVG de 100 niet halen. Daarin slagen we ruimschoots, ondanks dat we ze nog veel open layups gunnen. Jeroen gooit er nog een drietje in, Niels ook (maar die wordt gemist door de tafel). Hier was DEZE KEER (!) geen eer te behalen. We gooien alles op het volgende potje, vrijdag thuis tegen de Groene Uilen. Eerst maar even stevig trainen!

Scores: Tsjalling (was fit, crossfit wel te verstaan) 0, Sybo (de verrassende achtste man) 2, Arnold (nu is ook de rechteronderarm beschadigd, maar de rug is weer rechtgezet door de fysio) 3, Jeroen (met 4 snelle fouten toch de wedstrijd uitgespeeld) 3, Jan (lekker buffelen tegen Jard zonder kniepijn) 6, Niels (wil graag wat vaker een fluitje horen) 6, Chass (lift met iedereen mee) 8, Mats (lekker lang dagje Groningen) 19.

Door JanW op 01-01-2016
De avonturen van heren 1 deel 10: laat ze zweten!

BV Arrows - Menhir : 74-70

En dan staat de pot tegen de nummer twee op het programma. Op voorhand zeg je dat dat een kansloze missie wordt. Maar goed, je speelt niet alleen voor de punten, je gaat ook gewoon mee om een lekker potje te ballen. Moet je nog wel bedenken of je in Damwoude of in Dokkum moet spelen en via welke route je er wilt komen. Er leiden namelijk heel wat wegen naar het verre Noorden. En er moet onderweg nog een lifter uit Leeuwarden opgepikt worden.

Hoe ver is dat eigenlijk, Dokkum? Nou ja, volgens de routeplanner ligt de “Moordstad” (vanwege Bonifatius, voor wie vroeger tijdens geschiedenisles opgelet heeft) op zo’n 47 minuten rijden. De coach wil echter dat we een uur en drie kwartier van tevoren klaarstaan bij het clubhuis. Komt ie zelf later dan het afgesproken tijdstip aankachelen! Zijn excuus: zijn huisgenote was met de auto weg en kwam die vijf minuten voor de officiële vertrektijd brengen met nog diesel in de tank voor 10 kilometer…

We mogen weer los met zeven hele spelers. Hoewel, Ali strompelt wat mee met een onwillige enkel en Arnold heeft maar een pleister op zijn schouder geplakt om te laten zien dat daar toch echt wat mis mee is. We trekken frisse tenues aan: Jeroen heeft ze een dag van tevoren gewassen en ze zijn nog niet helemaal droog. Altijd nog beter dan wat Chas doet: na de wedstrijd uithangen en dan weer opvouwen!

Bij aanvang van de wedstrijd komen ook de vertegenwoordigers van de Ouderenbond, afdeling Sneek, op de tribune zitten. De heren vormen tevens de doelgroep van omroep Max en stemmen uiteraard op de 50-pluspartij. Hard nodig, want de sportkantine blijkt dicht en je kunt zulke oude mensen natuurlijk niet laten uitdrogen, daar is harde actie gewenst!

Helaas spelen we niet op centercourt maar overdwars. Maakt niet uit, de baskets zijn hetzelfde (gietijzer uit het jaar nul). We gaan prima van start tegen de buffels van de tegenpartij. Mats is op schot, Chas gooit er een drietje in en zelfs Arnold gooit er met die schouder een balletje in, “gewoon omdat het kan”. Na tien minuten staan we voor: 15-19.

Ook in het tweede kwart doen we het buitengewoon aardig. Ligt het aan ons, is Arrows vandaag niet zo goed of is het een combinatie van factoren? Hoe dan ook, het is spannend. Arrows lijkt uit te lopen tegen het einde, maar in de slotseconde wordt een fout op Mats gemaakt waardoor hij drie vrije worpen mag nemen. De ene stuitert er nog lelijker in dan de andere, maar alle drie zijn ze raak en we gaan rusten met een minieme achterstand: 37-36.

Spelen met zeven man is best een opgave. Vermoeiend, dat is het. Arrows heeft een mannetje meer en is toch wel een gewiekste ploeg. Telkens één passje extra om de vrije man onder de basket te vinden, dat doen ze leuk. We blijven alles geven, maar kijken na dertig minuten toch tegen een grotere achterstand aan: 57-51. Maar we hebben de koppen nog steeds goed staan, met de mentaliteit zit het vandaag wel snor.

We blijven in de race en voor het thuispubliek blijft het een raadsel dat Arrows niet gewoon over ons heen walst. Helaas vinden ze een lek in onze verdediging: de achterlijn. Waar is de tijd gebleven van Rinus Israël of de broertjes Van de Kerkhof, die mensen gewoon het veld uitschoven? Wij hebben die killersmentaliteit helaas niet. Mats krijgt in de slotseconden nog een onopzettelijke opzettelijke fout tegen. Vraagje voor het arbitersdiscussiepanel: moet je, als je een “stop the clock”-fout maakt, per se de intentie hebben om voor de bal te gaan? Ik denk van niet. Dat zit dus even niet mee. Dan valt Chas ook nog uit met een knieblessure.

En nog in de slotfase kondigt Jeroen aan dat hij zijn laatste wedstrijd gespeeld heeft. Dat nuanceert hij onder de douche: het was zijn laatste wedstrijd in 2015. Arrows ontsnapt, wij krijgen niet onze beloning voor het keiharde werken, maar we hebben er met zijn allen alles aan gedaan en kunnen met opgeheven hoofd naar huis. Er leiden ook vele wegen naar het Zuiden en Arnold staat nog in de fietsersmodus. Medepassagiers Chas en Niels hebben nu dorpjes gezien waar ze de namen niet van uit kunnen spreken. Maar mooi hè, al die kerstverlichting? En nu een paar weken de tijd om alle wonden te likken en in de tweede seizoenshelft te klimmen op de ranglijst!

Scores: Tsjalling (hoe sterk is de eenzame fietser) 0, Jeroen (met een onmogelijke bal ertussen) 6, Arnold (pijn is fijn, maar het heeft zijn grenzen) 8, Niels (waarom lukt het op training wel en in de wedstrijd niet? Voer voor psychologen, achter aansluiten a.u.b.) 10, Chas (leuke meid, die fysiotherapeute, niet dan? Daar wil ik ook wel (nog) een blessure voor oplopen) 10, Ali (op één been naar huis) 11, Mats (we gaan het voor jou bedachte spelletje vaker toepassen) 25.

Door janw op 12-12-2015
De avonturen van heren 1 deel 9: De OUDJES doen het nog best!

Menhir – Jahn II : 70-62

Dus: wij zijn een veteranenteam! U heeft het kunnen lezen in het verslag van de andere kant. Voor de grap even de statistieken erbij gehaald. En inderdaad, het team van zeven dat er vrijdag stond was behoorlijk op leeftijd. Gemiddeld 29 jaar! Moet bij gezegd worden dat de kerstman (die met die baard) ook meedeed en die rekt het gemiddelde in zijn eentje met drie jaar op. Maar stel je voor dat onze geblesseerde honderdplussers Jan en Sybo ook mee gedaan hadden: dan waren we zo maar gemiddeld 34 jaar geweest! En iedereen weet dat onze veteranen op de maandagavond spelen, al lopen daar inmiddels ook wat mid-twintigers te ballen.

De tegenpartij komt uit Stadskanaal. De gemeente had vroeger een leuke slogan: “where the action is”. We gaan het meemaken. Zij missen vijf man, wij zeven! Voor de return wordt dat dus spannend, dan zullen er wel twee heel andere teams tegenover elkaar staan. We komen met een bus vol bejaarden die kant op, leuk uitje, misschien een Tupperware demonstratie onderweg, we verzinnen nog wel wat. De spoeling wordt bij ons dunner en dunner en je hoeft niet eens meer twee keer in de week te trainen om in de basis te staan. Niels bewijst het. Maar zijn trainingsachterstand wordt dan wel duidelijk: alleen de eerste bal is raak en voor de rest loopt hij vloekend en tierend over het veld. Zo kennen we je weer!

De kanaalsters hebben een Akerboom in de gelederen: prachtige softe, maar loepzuivere schottechniek. Dat doet ons van een afstandje pijn, maar wij hebben inside met de teruggekeerde Ali weer wat meer in de melk te brokkelen. Het eerste kwart gaat gelijk op, maar dankzij de sterke invalbeurt van Jeroen (steal en score) pakken we na tien minuten een voorsprongetje: 19-15.

Jahn II blijft ons in het vervolg bestoken vanuit driepuntsland. Je denkt “dat zullen we nu toch wel door hebben”, maar verdedigend geven we te weinig druk. Wel logisch hoor, het is immers pas het tweede kwart en we moeten nog zo lang met zijn allen. Maar gelukkig blijven wij onze dingetjes doen. Vrije worpen raak schieten, lange heeeele langzaaaaame aaaaanvallllleeeeen speeeeleeen en de tegenstander geestelijk vermoeien. Hoogtepunt (nou ja, om de lachers op je hand te krijgen): de dunkpoging van Ali. Vol op de ring, maar hij pakt wel zijn eigen rebound, dat dan weer wel. Een paar kilootjes eraf (tien mag ook) en je komt ook weer boven de ring uit. Dankzij Mats staan we bij rust nog voor: 32-30. Jan is dan al in discussie met de arbitrage. Hebben we eindelijk nieuwe belijning met de no-charge area, zegt de scheids dat we daar niet mee spelen. Weet je wat dat kost, zo’n nieuwe belijning? Ik wel!

Na rust hebben we even een slordige fase. De bal wil er niet in en Jahn II kan in de fast break het verschil maken. We komen 45-46 achter. Maar gelukkig is daar Chas nog, nog steeds, hij had ook al een potje gecoacht van te voren. Hij zorgt ervoor dat we met 50-47 het laatste kwart in gaan. En dat wordt ons beste kwart. Breaks, driepunters, steals, goede passing, ja we hebben het allemaal onder de knie. Leukste actie: Arnold die al dribbelend aan komt lopen, hardop zegt “deze moet ik even schieten hoor!” en dan ook doodleuk aanlegt voor een score zoals hij ze op training honderden keren laat zien. Was een wedstrijd ook maar een training! Het is tenslotte Tsjalling die met een karakteristieke halve draaiscore de wedstrijd in het slot gooit. En na afloop valt het pas op dat onze topscorer van dit seizoen niet eens meegedaan heeft…

Scores: Arnold (speeltijd, lekker!) 2, Niels (voortaan maar weer op de woensdag naar Duinterpen) 2, Jeroen (breekijzer, altijd handig) 4, Ali (voordat ie door zijn enkel ging) 10, Tsjalling (season high! En dus ook meteen career high bij de senioren) 11, Chas (tenminste één potje gewonnen) 12, Mats (de man van veertig minuten, die zien we maandag dus niet op training omdat ie nog steeds aan het bijkomen is) 27.

Door janw op 12-12-2015
Ledensponsoring RABOBANK: breng nu uw stem uit


Leden van Rabobank Sneek-Zuidwest Friesland kunnen in de maand december vijf euro uit onze sponsorpot weggeven aan ESBC Menhir.
1. Ga naar de website https://www.rabobank.nl/particulieren/lokalebanken/sneek-zwf/ledenvoordeel/raboledensponsoring/

2. Kies voor het tabblad 'stembiljet’ en vul als uniek nummer voor ESBC Menhir het nummer RLS057 in (let op: de rabobank vraagt ter controle uw rekeningnummer)

3. Klik op 'verzenden’ (als u een bevestiging in uw mailbox ontvangt dan is uw stem verwerkt)

4. Heeft u vragen of lukt stemmen via internet niet? Bel dan (0515) 43 70 00. De rabobank helpt u graag.

Voorwaarden:

Als lid van Rabobank Sneek-ZuidwestFriesland kunt u één stem uitbrengen op een vereniging/stichting/instelling van de keuzelijst. Let op: als klant bent u niet automatisch lid. Bent u geen lid en brengt u wel een stem uit? In dat geval maken wij u lid van onze bank. Stemmen van niet-klanten zijn ongeldig.

Door janw op 12-12-2015
De avonturen van heren 1 deel 8: Return of the mack

Exercitia - Menhir : 82-70

U weet het zo langzamerhand: bij de mannen zijn we blij dat we “op papier” 13 man hebben. En dan tellen we de op doktersadvies gestopte Rick Nowee nog niet eens mee. De afvallers waren deze keer precies op de vingers van een normale hand te tellen. Jan loopt inmiddels op krukken, benieuwd of dat voor het tempo verschil maakt. Sybo heeft het nog steeds achter, in of net boven de ellebogen, Gabor is missing in action, Hylke zal wel weer aan het werk geweest zijn en Jeroen in de kinderopvang.

Maar toch ook goed nieuws: he’s big and he’s b(l)ack, Ali Carti is terug in de selectie! Logisch, niemand kan dit leuke spel en deze toffe jongens lang missen. Ook Jehannes was weer van de partij, dus opeens hadden we vier meter en, laag ingeschat, 230 kilo extra in te brengen, mooi meegenomen.

Slechts acht man vertrokken naar Eelde-Paterswolde. We hadden hulp nodig van taxibedrijf Hall uit Lemmer. Chas had de bolide van mommy and daddy geleend, want het vooruitzicht om twee lange mannen achterin zijn eigen boodschappenwagentje te moeten proppen stond hem niet aan. Het heenritje is er eentje om je te herinneren mannen: Arnold haalde een Fiatje in en liet zich daarna bewust door datzelfde autootje weer inhalen om er daarna weer voorbij te kunnen. Ook Chas deed opvallend lang over het inhalen van diezelfde Fiat. Zat toch een mooie meid achter het stuur joh!

Sven en Tsjalling kwamen op eigen gelegenheid. En waar uw verslaggever met zijn ogen dicht naar elke sporthal in Noord Nederland rijdt, daar hadden de Leeuwarders van ons team weer hulp nodig van Tom en Tom. Het adres van de Bountyhal was ze onbekend en lichte paniek maakte zich van hen meester. De hulplijnen (teamgenoten die al op de plaats van bestemming waren) waren niet bereikbaar. Er staan namelijk een stuk of dertig bomen rond de sporthal en dan kom je er niet door met je Lebara of Hollands Nieuwe abonnementje. Toch waren ze nog net op tijd. Moesten ze ook nog tien minuten hun veters strikken…

Er was maar één man in het grijs (jawel, hij had zijn nieuwe oranje shirt kennelijk nog niet ontvangen). Mats speelt een volgende keer als er maar eentje is niet mee. Het werd inderdaad een heftig potje, waar de beste man voor twee moest fluiten maar dat niet altijd lukte. Niels had een lekkere warming up gedraaid met veel schoten van afstand. Volkomen begrijpelijk dus dat hij bij zijn eerste actie dichtbij de basket ging staan, om twee man heen draaide en met een fade away/fall away de openingstreffer maakte.

Exercitia heeft body, snelheid en dat ene extra passje in huis. De thuisploeg liep dan ook vrij snel uit naar 29-14. We knokten ons echter terug in de wedstrijd. Meer rust in de aanval, de poppetjes in de verdediging wat meer op hun plaats en zie daar, het werd een spannend geheel. Vooral de run in de laatste twee minuten van de eerste helft gaf hoop: we kwamen terug van 41-28 naar 41-37.En opvallend, dat was deze keer niet dankzij Sven. De beste jongen had een 80-urige werkweek gedraaid. Het komt niet vaak voor dat de coach denkt “als ik hem eruit haal wordt het minder”, maar deze keer was het dan toch echt een keertje zo. Gelukkig volgend weekend geen wedstrijd!

Net na rust kwamen we tot op twee punten. Coach Arnold was doodleuk naar de bank van de tegenpartij gelopen in de pauze en had zo de tactiek van de tegenpartij gehoord. Kreeg hij ook meteen te horen dat hij een naar mannetje is, maar dat wist ie al. Buiten de wedstrijden om is hij een heel ander persoon. Maar we konden net niet doordrukken. Exercitia liep weer uit naar 61-43 en toch wisten we niet van opgeven. We vochten ons terug naar 65-58 maar toen was het beste eraf. Zonde is dat, je werkt er keihard voor en je wordt niet beloond. De foutenlast ging opspelen, nou ja, de last van de fouten die de tafelaar maakte. Ali had absoluut nog geen vijf fout maar moest er toch uit. Niels had al veertien fouten maar er stonden er drie op papier. Geen bal wilde er meer in en de Eeldenaren kwamen met de schrik vrij. Voor ons is dit een nederlaag met perspectief. Bijna gewonnen terwijl we zelf donders goed weten dat we veel beter kunnen dan we hebben laten zien…

Scores (voor zover te ontcijferen uit het chaotische sheet): nummerloos 2, nummer 21 (hebben we niet) 2, Tsjalling (tip in) 2, Arnold (zag de ring niet eens) 2, Jehannes (balvast) 3, nummer 16 (hebben we niet) 3, Mats (laat mij maar op de bank zitten) 6, Niels (en hoe is die thuisgekomen?) 8, Sven (het lichaam wilde wel maar het hoofd werkte ab-so-luut niet mee) 10, Ali (heerlijke blocks, dat hebben we wel gemist) 16, Chas (met Ali erbij mag hij meer buiten spelen) 17.

Door janw op 11-11-2015
De avonturen van heren 1 deel 7: Twee laagvliegers

Menhir - Falcons : 83-76

Vrijdagavond. Wij, elfde op de ranglijst, ontvangen de Falcons uit Hoogeveen, twaalfde en laatste. Een echt vierpuntenduel dus. Jan is afwezig. Scheids Hayo is daar blij mee: “dat mag wel vaker!” De foto’s die Jan vooraf via de app stuurt wijzen op alcoholgebruik en dat kan bij ons officieel alleen na het vierde kwart. Bovendien wacht de kniedokter op hem. Gabor ontbreekt. Heeft een feestje geloof ik en feestjes en meisjes gaan voor het werk, toch? Jehannes is er ook niet. Zijn afmelding komt later in de nacht binnen, waarschijnlijk zit zijn mobiele provider in Midden of Zuid Amerika. Hylke is er niet, maar heeft inmiddels wel aansluiting gevonden bij de maarzohoezee of weet ik veel hoe je marechaussee spelt? Sybo is er wel maar niet fit, slikt vanwege een pijnlijke elleboog al twee weken pijnstillers. Niet op doktersvoorschrift hoor, zijn vrouw had nog een klein (?) voorraadje liggen (adres bekend bij de redactie, voor wie behoefte heeft). Mats is er ook, hij heeft de hele dag op bed of bank gelegen en wijst daarom Arnold aan als starting point guard.

Dat oudje doet het nog best. Wie het leest gelooft het niet, maar spelers en, pak’m beet, zes toeschouwers zijn gelukkige getuigen van een historisch memorabel en ongelofelijk zeer buitengewoon exceptioneel zeldzaam verschijnsel: de coach maakt een drive door de bucket! Ontroerend moment ja. Chas neem dankbaar het simpele passje daarop aan en scoort eenvoudig. Sven doet gewoon zijn dingetje, veel scoren dus. Niels doet iets wat niet veel basketballers kunnen: beter spelen dan op de training! Hij heeft er na tien minuten dan ook al zeven punten in liggen.

De 27-19 na tien minuten verandert in 36-33 na dertien minuten. Beetje gebrek aan concentratie bij ons. Ik geef één voorbeeld... Chas, sla de rest van deze alinea maar over! In de rust probeer je de schrijver al om te kopen om dit niet te plaatsen (“hoeveel pakken chocomel moet ik daarvoor kopen?”). Na de wedstrijd bied je aan om alle tenues te wassen. Maar het helpt niet, dit moet gewoon in de geschiedenisboeken! We mogen de bal innemen na een score van de Falcons. Chas pakt de bal en jawel, gooit die tegen de onderkant van het eigen bord! Heb je nog mazzel dat we maar amateurs zijn en er niets op het spel staat dan een overwinning, maar knullig is het wel.

Ook knullig is het dat onze stagiair van dienst de score niet goed bijhoudt. Scoor je in het vijandelijke doel, dan krijgt de vijand er punten bij! Dan wordt het lastig om te winnen natuurlijk. Het gebeurt net voor rust en in het begin van het vierde kwart, als we net denken weer los te komen van de Falcons. Sorry Sven, een paar van jouw punten staan aan de verkeerde kant van de lijn. En zij hadden niet eens een nummer 11. Onze voorzitter die al bankzitter werd vanwege zijn blessure wordt nu bijzitter: als assistent bij de tafelaars.

Om Chas te troosten: hij was niet de enige met zo’n rare actie. Bij 60-59 neemt Niels een keer de bal in. Nou ja, hij doet een poging. Later zal hij zeggen dat de bal nat was, of zijn handen, of allebei. In ieder geval slipt het ding uit zijn handen. De tegenstander die op een meter afstand staat neemt het cadeautje met droge ogen en twee droge handen aan en bezorgt de Falcons de voorsprong. Maar wij gaan de Falcons echt niet hun eerste potje laten winnen. Mats haalt nog ergens wat onvermoede krachten vandaan, Niels herstelt zijn eigen slippertje door zijn vrije worpen te scoren en we houden de punten in huis. En nu twee weken rust. Of wil er nog iemand een oefenpotje spelen?

Scores: Sybo (ga van pillen maar over op spuiten) 0, Jeroen (silent assassin, niemand die het ziet) 6, Tsjalling (highlight: twee scores op rij en 100 procent vrije worpen raak, voortaan wel die handdoek wassen!) 6, Arnold (na afloop nog tussen de pubertjes in de Mac voor drie Big Tasty met bacon, een Quarterpounder en een grote friet met dubbel frietsaus en dat voor net geen twintig euro) 7, Chas (heeft een boombox die precies genoeg volume heeft voor het clubhuis, maar NET te weinig voor de sporthal) 12, Niels (zou zomaar een season high kunnen zijn) 14, Mats (voortaan maar op de bank beginnen dan?) 18, Sven (trotse huiseigenaar, maar wat een werk is dat!) 20 (of 22?)

Door janw op 11-11-2015
De avonturen van heren 1 deel 6: Ze noemen het een thriller

Green Lions – Menhir : 87-78

Op de woensdag was daar dan het hoognodige kringgesprek van de mannen. Nou ja, kringgesprek: De coach had in de sporthal de banken in een vierkante opstelling geplaatst en daar zaten we om ons hart te luchten. Mats moest beginnen, want hij had het in de app gegooid. Chas sprak hardop uit dat hij weer terug zou gaan naar zijn ouwe cluppie (grapje toch zeker!). Hylke stelde zijn werk op de eerste plaats, want basketbal op ons niveau kost alleen maar geld. We eindigden na 20 minuten bij Gabor en hij vroeg zich af: “What is it all about?” want de voertaal was Nederlands geweest. De coach vatte het in twee zinnen vloeiend Engels samen. Had ie dat aan het begin gedaan dan hadden we 19 minuten langer kunnen trainen…

En wat voor training was dat? Na weken waarin je het aantal deelnemers op de vingers van een hand kon tellen stonden er opeens 13 man (inclusief oudgedienden Henk en Ali) binnen de lijnen! Een positieve ontwikkeling. We hielden er op de zaterdag negen van over in Harlingen, wel zo eerlijk want de Lions hadden er ook maar negen.

Het begin ging gelijk op. Chas had een berestart met rebound na rebound en score na score. Mats en Sven deden vrolijk mee. Maar de verdediging had wat moeite met de streetballers van de Lions en dus keken we tegen een achterstand aan na tien minuten: 18-20. Daarna stokte het iets bij ons. De bal wou er niet in, volgens Mats lag dat aan de bal en ja, die is in elke sporthal rond en van maatje 7, maar toch telkens weer anders. De Harlingers liepen uit naar 42-31 bij rust.

Nog niets aan de hand: ons spel was verzorgd en we namen de tijd en knokten voor elkaar. Bovendien pasten we onze verdediging wat aan (wie erbij was heeft het gezien, we gaan de volgende tegenstander niet wijzer maken). Sven bleef raak schieten en Niels liet ook ruim van tevoren horen dat zijn eigen driepunter erin zou gaan. De Lions werden zenuwachtig en kregen een onsportieve fout en twee T’s vlak achter elkaar. Alleen die vrije worpen van ons hè? Tien stuks in twee minuten en telkens maar eentje van de twee raak en dat had kunnen schelen. Onze achterstand werd toch niet groter: 70-61.

We geloofden er nog steeds in en spraken het ook uit: “Het kan nog!” En we gingen ervoor. Sven knalde een drietje erin, Mats maar liefst 7 punten en de aansluiting was daar! 75-74 en 77-76. We kregen vanaf de tribune luidkeels bijval van het duo R en D Nowee. De tegenpartij had trouwens ook een omroeper op de tribune. En toen gingen we in de fout. Jan raakte een tegenstander op een teer plekje zo hard dat die waarschijnlijk smurfen als kinderen zal krijgen (blauwe ballen, snap je?) en de Lions bleven tegen een enorm scoringspercentage knallen. Nu waren wij het die gingen forceren. Weg waren de lange zorgvuldig uitgespeelde aanvallen. Zo hard geknokt en nèt niet erop en erover. Dan maar vrijdag proberen de Falcons op de laatste plaats te houden…

Scores: Arnold (brengt in het veld rust in het spel, coachen lijkt hem meer energie te kosten) 0, Gabor (in goed Nederlands “Jammer!”) 0, Tsjalling (och man! 3 rebounds in vijf seconden en dan die bal er niet in kunnen krijgen! Daar ben je vast nog wakker van geschrokken) 0, Jeroen (karakteristiek onder de basket door) 2, Niels (fakes, driepunters en een half uur op het veld gestaan) 8, Chas (maakt voor, tijdens en na de wedstrijd de meeste kilometers) 9, Jan (in zijn voorlopig laatste wedstrijd) 11, Mats (35 minuten gas geven is (nog) net teveel gevraagd) 19, Sven (het vizier deze keer heel lang op scherp) 29.

Door janw op 11-11-2015
De avonturen van heren 1 deel 5: Halve finales WK rugby

Menhir – Celeritas Donar 2 : 62-65

Herfstvakantie hebben en dan toch een wedstrijdje spelen? Het kan! We bewezen het afgelopen vrijdagavond. Na een maandagtraining met zes man en een woensdagtraining met vier man hadden we toch maar liefst tien man op de vrijdag. Maar wel met een trainingsachterstand…

Even wat logica vooraf. Wij zijn geveegd door Shadows. Donar heeft gewonnen van Shadows. Logische gevolgtrekking is dan dat het best wel eens een moeilijk potje zou kunnen worden tegen de Groningers. Leuk teampje met jongelui daar. En dan valt onze start niet eens tegen. We worden wel een beetje zenuwachtig van de press over het hele veld, maar toch is de beginfase voor ons. Sven gaat zoals gewoonlijk als een hardloper van start: 11 punten in tien minuten. Mats, Niels (drietje) en Chas zorgen voor de rest van de productie en via 18-8 lopen we naar 23-17 na tien minuten.

Het is wel te merken dat de Groningers een stukje gretiger zijn. Hun trainingsintensiteit zal ook wat hoger liggen dan bij ons (maar ik heb uit goede bron vernomen dat dat vanaf komende week zomaar anders kan zijn! Vijftig procent kans zou ik zeggen). We houden moeite met hun “vlieg er maar in” mentaliteit, maar als Donar bij 31-33 op voorsprong komt vindt Hylke (die was er ook weer eens en het gerucht gaat dat hij ook weer eens gaat trainen, maar die kans is misschien wel minder dan vijftig procent als hij leest wat die goede bron belooft) het welletjes. Hij schiet ons naar 38-33 bij rust.

De rust doet ons geen goed. Eigenlijk zijn we al een beetje moe en aan verlening van onze vakantie toe. Donar komt weer langszij. Het wordt stuivertje wisselen, maar na dertig minuten staan we echt nog steeds voor: 47-46. Maar iedereen weet: “it ain’t over till de fat lady sings”. In het Nederlands is dit: “Je moet door totdat je Andre Hazes hoort.” Donar pakt een 56-61 voorsprong. Maar we weigeren op te geven. Die verdedigingslijn van Donar lijkt op een rijtje rugbyspelers en we komen er niet ongeschonden doorheen. Als Chas op een meter afstand van de basket een airball schiet, dan weet je dat er iets aan de hand is (dat er wat spelers aan hem hangen bijvoorbeeld).

Maar Jeroen heeft door dat als zij het mogen, wij het ook mogen. Toch zijn wij meer van het verfijnde basketbalspel dan van het duwen en trekken. Mats heeft in de slotfase de kans op de winst, maar met drie man aan je armen is het lastig scoren. Eerlijk is eerlijk, ons spel was verder ook niet om aan te gluren, beetje van het lagere schoolniveau, hard naar voren rennen en dan die bal gooien zonder aan rebounden, verdedigend evenwicht of dat ene extra passje voor een betere scoringskans te denken. Genoeg ruimte voor verbetering tegen Green Lions en deze pot maar snel vergeten, want dit was in goed Hongaars een “koetwedstrijd”, nietwaar, Gabor?

O ja, Sybo: er was geen barformulier dus we hebben in het clubhuis alles op jouw naam gezet. Of je even 50 euro in de clubkas wilt storten…

Scores: Arnold (offday, ging maar heel snel weer zitten) 0, Jan (hoopte achtste man te zijn, werd na een minuutje alweer veldspeler) 0, Jeroen (pushin’ and shovin’) 0, Gabor (wint bij het bankdrukken van iedereen en zat daarom het langst op de bank) 0, Niels (ik kan niet geloven wat de scheids tegen je zei) 5, Hylke (wennen die nieuwe belijning) 10, Chas (onder toeziend oog van oude makkers uit Lemmer) 10, Mats (wel de gangmaker voor doorspelen en bezoek aan het clubhuis) 13, Sven (bont en blauw na deze rugbypot, ook een mooie worstelscène in de tweede helft trouwens) 24.

Door JanW op 10-10-2015
De avonturen van heren 1 deel 4: Langzamer dan je schaduw

Shadows – Menhir : 101-50

Wij werden afgelopen woensdag getroffen door een bijzonder treurige mededeling. Nadat eerder zijn broer Danny Nowee ons al ontvallen was, kwam nu Rick Nowee met de melding dat het voor hem einde verhaal is als het om basketbal gaat. Rick’s rechterenkel blijkt zodanig beschadigd dat hem aangeraden is om per direct te stoppen. Hij moet sowieso nog onder het mes en een Marco van Basten-scenario ligt voor hem in het verschiet. Het schijnt dat die ex-voetballer met zijn handicap nog aardig kan golfen, maar Rick stort zich eerst op fitness. Rick, je blijft natuurlijk wel basisspeler in de derde helft (clubhuis!).

We mochten tegen The Shadows. O nee, dat is een muziekbandje. De Shadows dan. Bijzonder ervaren spelers, onze coach speelde er in de vorige eeuw al tegen toen hij nog op landelijk niveau actief was. Wij hadden toch negen man op papier ondanks alles. Hylke moest zich weer even aan de rest voorstellen na afwezigheid van ongeveer een maand. De start was voor Shadows (5-0), maar Sven bracht ons langszij en Chas bezorgde ons zelfs de voorsprong (5-7). Het bleek de enige keer te zijn dat we aan de goede kant van de score stonden. Ze speelden het goed hoor, die Groningers. Mooi teamspel zoals wij dat ook nastreven, alleen zit het er bij ons NOG niet in. Na tien minuten waren we al gedubbeld: 22-11.

Als we dan toch positief moeten blijven: dan deden we het het tweede kwart wel zo goed. Toen werden we namelijk NIET gedubbeld! The Shadows liepen wel nog verder bij ons weg, al hadden wij de mooiste actie van het kwart: een fraaie behind-the-back pass van Arnold op Jan die door Jan met een score vanuit de hoek afgemaakt werd. Maar toch: 46-25 bij rust zei genoeg over de verhoudingen.

In het derde kwart kregen we pas echt een lesje in effectief basketbal. De bal ging heel snel rond bij de Groningers, wij Friezen liepen overal achter feiten aan, kregen de fouten niet mee, lieten de koppies hangen, de zone (3-2, 2-3 of 5 lantaarnpalen, wat maakt het uit) werd moeiteloos doorsneden en 80-38 was de ontluisterende tussenstand na dertig minuten. De jongen die het scoreformulier invulde ging vast een reserveformulier halen omdat hij iets te ruimdenkend begonnen was.

In het vierde kwart hielden de mannen in het veld tenminste de eer aan zichzelf. Niet opgeven, bij elke actie alles geven en voor elkaar gaan, dat zijn mooie dingen in een teamsport. Mats ging voorop in de strijd. De Shadows dubbelden ons weer niet, maar trokken de score wel over de honderd punten.

Voor ons is het zaak om te beseffen dat het mooie seizoen 2014-2015 achter ons ligt en dat we dit seizoen, met minder kwaliteiten, gewoon af en toe een nederlaag zullen oplopen, zeker als we onze frustraties laten winnen en er niet voor willen vechten. Nergens voor nodig! Bewijs het a.u.b. vrijdag tegen koploper Jumping Five. Uw coach is er dan voor het eerst in jaren niet bij, misschien is dat wel iets positiefs. Heb je niet elke tel van de wedstrijd dat geschreeuw van de zijkant…

Scores: Arnold (straks verplicht op hoogtestage, moest van de baas) 0, Gabor (bierdrinker nr.1) 0, Niels (kreeg wat tikken in het gezicht deze middag) 3, Hylke (bierdrinker nr.2) 4, Sybo (beetje aan de bronchitis sinds donderdag) 4, Jan (“wie is volgende week de spelleider?”) 4, Chas (speeltijd, speeltijd, speeltijd) 8, Sven (bierdrinker nr.3) 11, Mats (gelukkig wint hij nog af en toe met de U18) 16.

Door JanW op 10-10-2015
De avonturen van heren 1 deel 3: What happened on Wednesday?

Menhir - Millwings: 78-47

Nou, daar is ie dan: overwinning nummer één! In een rechtstreeks degradatieduel, wij stonden laatste en zij één-na-laatste, trekken we voor het eerst dit seizoen aan het langste eind. Het is een thuisduel tegen de Molenwiekers uit Winschoten. Die hebben nog net niet een uurtje eerder vrij hoeven nemen van het werk om op tijd in de Sneker sporthal te zijn.

We zijn wel toe aan een goed potje. Of in ieder geval aan wat spelplezier, want de eerste twee duels waren geen lolletje. Maar dat was vorig jaar ook zo. Deze week hebben “we” min of meer besloten om ons niet meer druk te maken over wie er niet komen opdagen op training, maar blij te zijn met wie er wel is. De woensdagtraining was een prima voorbode, lekker gespeeld met acht man, niet te moeilijk doen, gewoon ballen, maar wel met dat passje extra.

We starten weer met een aparte basisvijf. Jan op de bank tegen zijn ouwe cluppie, Sybo erin. De coach geeft voorkeur aan mensen die getraind hebben. Hij kan zo bondscoach worden: Lowietje werd met die filosofie toch maar mooi derde op het WK voetbal! En de start is prima. We schieten uit de spreekwoordelijke blokken. Tafeldienaar Chas opent de score, Lefty S. laat zien hoe loepzuiver hij vrije worpen kan schieten, Mats schiet van afstand en Sven heeft door dat hij wat later in de aanval heus nog wel weer eens een bal in zijn handen krijgt. 24-8 na tien minuten, lekker hoor!

Ook het tweede kwart is van ons. Niels (de man van de handdoeken) is op schot en scoort ook wat charges, Jehannes pakt voor het eerst in jaren weer wat minuutjes mee (even op gang komen!) en ook Rick maakt minuten (want die enkel is toch al kapot, veel meer schade kan je niet oplopen). De ruststand is uiterst comfortabel: 47-20. Het arbitrale duo laat de pauzeklok op vijftien minuten zetten. Dat is langer dan we gewend zijn en we stellen ons erop in. Beginnen ze stiekem toch eerder! Daardoor zijn we even uit het ritme. Tsjalling komt in foutenlast. Leuk hoe hij na zijn fouten altijd even opspringt of een rondedansje maakt en de vermoorde onschuld speelt! De Millwings komen terug tot 51-36, maar dichterbij komen ze niet.

Onze coach heeft dan al een paar keer gezegd: “dat houden ze niet vol!” en dat is ook zo. Ze zijn te afhankelijk van hun spelverdeler. Wij hebben twaalf man en kunnen naar hartelust doorwisselen. Jan krijgt commentaar vanaf de tribune. Niet van die scout uit Harlingen trouwens. Er is (relatief veel: mannetje of zes) publiek uit Winschoten meegekomen en meneer Weerts laat ze even zien dat hij het nog niet verleerd is. Mats gooit nog wat circusballen achterover. En nu gaan we even over op een andere taal voor onze internationale lezers. Nee, niet in het Hongaars, uw verslaggever kent zeven talen maar die niet. “Then Gabor Matko comes into play. Some of us like to call him Popeye, but Popeye would be jealous of Gabor’s muscles. In under two minutes he scores six points. Jó, kiváló!”

Dit potje is binnen, we zijn van de laatste plaats af en daarvoor hoefden we niet eens 83 punten te scoren. Komende zaterdag mogen we naar Groningen om te gaan schaduwboksen…

Scores: Arnold (al een nuttig gesprek vooraf met de arbitrage, dank daarvoor!) 0, Jehannes (diesel) 0, Sybo (100% op die vrije worpen dus) 2, Tsjalling (spannend treinreisje op de terugweg met die opgewonden meisjes?) 2, Rick (en bedankt voor het verknallen van de volgorde op het scoresheet) 3, Gabor (het laatste biertje en dan nog één) 6, Niels (gaat samenwonen. “Met Jamie?” “Onder andere…”) 7, Jan (hoe minder hij traint hoe beter, dus dat gaat leuk worden deze maand) 8, Chas (de vorige trainer is onder de indruk van je defensieve fundamentals) 14, Mats (stoptober is begonnen) 16, Sven (was het echt een aanvallende fout? Nee die ander stond gewoon in de weg!) 20.

Door JanW op 10-10-2015
De avonturen van heren 1 deel 2: n(i)et als vorig seizoen

Groene Uilen 3 – Menhir: 82-46

Geef de coach maar de schuld. Hij zei van tevoren dat we ze moesten kunnen hebben, hij had ze immers een week eerder gefloten en was er niet bang van geworden. Dus dachten wij: we kunnen ze hebben. Nou laat dat serieus warmlopen dan ook maar zitten, dat is immers vermoeiend en… we kunnen ze toch wel hebben!

De lijst van afwezigen was wel fors: geen Jehannes (ziek geweest, maar Chas vindt dat geen excuus, die kwam zelf ook onder de wol vandaan), geen Hylke (squashen????), geen Rick (kapotte enkel), geen Jeroen (bezigheden buitenshuis of zo), geen Niels (de schoonfamilie in ere houden) en geen Danny, die we mogelijk zelfs het hele seizoen niet zullen zien. We voelen ons op zijn minst misleid inzake het hele dubbele licentieverhaal want we hadden er wel op gerekend dat hij af en toe een potje zou meespelen.

De dunks van onze kant waren niet van de lucht. Helaas uiteraard enkel in de warming up. Dat was alleen maar een bewijs dat de ring te laag hangt hoor! Maar ja, wij konden dunken, dus konden we de Uilen ook wel hebben. En dat ging tot 7-7 goed. Maar waar zij bleven scoren bleken wij toch de aanvallende scherpte te missen. We speelden geforceerd, zonder rust, zonder aandacht voor de fundamentals. Geen leuke binnenkomer voor onze Hongaarse international Gabor Matko dus. De Uilen gaven gewoon gas. Alle hoop dat ze als echte corpsballen doorgezakt waren en dus omver gespeeld konden worden was vergeefs. 22-13 na tien minuten.

De scheidsrechters waren in deze pot geen factor. Dat wil zeggen: als ze fluiten valt het vaak op, als ze niet fluiten kan het ook opvallen en dat was hier zo. Na afloop waren we het erover eens dat dit best wel tot gevaarlijke situaties had kunnen leiden. Zoals misschien bekend is de zaal ongeschikt voor wedstrijden vanwege de uitloop van amper een halve meter, maar spelen doen we toch wel. Arnold was er in ieder geval klaar mee en wilde toch graag een fluitje horen: T! Toch een slimme actie want de open layup van de Uilen telde daardoor niet, dat scheelde weer een puntje.

We konden verder elkaar en de ring niet vinden. Werden wat zenuwachtig van de stuudjes die zo dicht op ons stonden te verdedigen. Sven nam Hylke’s taak van het schieten van airballs moeiteloos over. Hier en daar moesten we aan de noodrem trekken. Bij rust was het al 38-22. We vroegen ons wel af of we de Uilen nog konden hebben.

Het derde kwart was al een stukkie beter. Wat meer rust in de aanval, een paar scores op rij van Mats en we kwamen tot 11 puntjes terug (48-37), maar doordrukken lukte niet. Het vierde kwart geloofden we het dan ook wel. Voor wie het niet weet: aanvallen en verdedigen doe je in principe met vijf man. Verdedigen deden we op een gegeven moment met 1 man. Zal ook door het gebrek aan wissels gekomen zijn. Maar effe voor volgende week jongens: een beetje eergevoel kan geen kwaad hoor! Een slotkwart van 27-9 dat is wat veel van het goede. En dus net als vorig seizoen 0 winst en 2 verlies na twee wedstrijden.

Gelukkig konden we in de kleedkamer alweer lachen met zijn allen. De reden voor de nederlaag werd duidelijk: we hadden als meisjes gespeeld en daarom zaten we ook in de dameskleedkamer! Deze keer kwamen we niet over het dode punt heen maar wie weet denken de Uilen nu dat ze ons volgende keer ook wel kunnen hebben…

Scores: Arnold (lichtpunt: hij heeft tenminste geschoten, doet ie anders nooit, maar nu wel vijf keer) 0, Gabor (fitness-fanatic) 0, Sybo (geen wonder na het bloedverlies eerder die week en dan ook nog in de basis) 0, Jan (op anderhalve knie, wel een lekker stootkussen gevonden in de vorm van een scheidsrechter) 2, Tsjalling (overal een handje tussen, nou nog honger naar losse ballen kweken) 5, Chas (amper fit maar toch de eerste punten in het nieuwe tenue) 7, Mats (Sneek-Groningen-Sneek-Bedum-Sneek met wegomleiding?) 13, Sven (bont en blauw na deze pot) 19.

Door JanW op 09-09-2015
De avonturen van heren 1 deel 1: De theorie van de zwarte gaten

Menhir – BVG 3: 60-82

Vrijdag, 18 september 2015. Voor de heren staat de eerste ECHTE wedstrijd van het nieuwe seizoen op het programma. Drie weken eerder zijn de trainingen begonnen. Vier man hebben afscheid genomen van het team (geen bezoek, geen bloemen): Henk Postma, Rick Poiesz, Ali Carti en Marcel Pietersz hadden ieder zo hun redenen om te stoppen.

Dat geeft ruimte voor vers bloed: wij verwelkomen voormalig Quintas-ster Chas Hall uit Lemmer en soldaat Tsjalling Hiemstra uit Leeuwarden. En binnenkort hopen we internationaal te gaan en het Hongaarse talent Gabor Matko aan de selectie toe te voegen. De trainingen beginnen matig: de Bogermanzaal blijkt spekglad nu er volleybalmeisjes voor ons lopen te zweten. Een oefenpotje tegen Five Pack 2 (stukken leuker dan Five Pack 1) uit Ureterp wordt redelijk eenvoudig gewonnen. De laatste woensdagtraining voordat het echte werk losbarst zijn er, “door omstandigheden”, maar liefst zes man aanwezig. Danny Nowee traint al vanaf het begin van het seizoen niet mee. De verleiding van de Dutch Talent League is te groot.

En dan mag je direct tegen BVG 3, de sterke kampioen van vorig jaar. Ze zijn gemotiveerd, misschien ook wel doordat wij in de competitievoorbereiding niet van indelingsnummer wilden ruilen. Onze wedstrijdsecretaris had zijn huiswerk al gedaan en geen zin om dat weer om te gooien. Wij missen Jehannes en Danny, Hylke denkt aan zijn werkcentjes en komt dus later en Sybo neemt een snipperdag. De voorzitter voert zijn drukke baan als excuus aan, maar insiders weten dat de hoogtestage van een weekend eerder er flink in gehakt heeft.

BVG begint flitsend, Menhir is nog niet wakker en legt het ook op het fysieke vlak af. Iedereen (behalve die sportgekke coach) denkt al bij zichzelf: “waarom ben ik in de zomer niet wat blijven sporten?” Want 6-21 is een desastreuze start. Niels en Sven sprokkelen de meeste puntjes bij elkaar. Verder weten we elkaar nauwelijks te vinden en gooien we ook veel ballen weg. Jongens ik leg het nog een keer uit: je moet de bal door die ring met dat netje gooien!

In het tweede kwart komt Hylke binnen, vers van zijn werk. Zware baan zeker, want hij gooit nogal wat mis. Er zit zelfs een airball tussen die hij zelf ook met een frons nakijkt. Grote manco’s bij ons zijn de timing in het vrijlopen en passen en verder het gebrek aan geduld. Ik noem even wat getallen op en dan mogen jullie raden wat ze voorstellen: 2.8, 3.4, 4.1, 3.2, 5.0, 4.2, 4.9, 3.6. Het is niet de bedoeling dat je dit rijtje aanvult, het is geen IQ-test maar dit is hoe lang onze aanvallen ongeveer duren. Soms zijn ze wat langer omdat spelverdeler Mats de bal lang bij zich houdt, maar in de praktijk schiet zo ongeveer iedereen die een bal in zijn handen krijgt direct op de basket. Daar is het geen teamsport voor, stelletje black holes! Jildert heeft als het goed is 1 keer het 19 secondensignaal laten horen en dat dan ook nog voor de tegenstander.

De 27-49 ruststand geeft aan dat het lastig wordt om te gaan winnen. Maar we blijven wel knokken. Nog iets te weinig met elkaar samen, maar het derde kwart is toch van ons: 49-63 ziet er al wat dragelijker uit. In het vierde kwart kunnen we geen potten meer breken. De scheidsrechters blazen alle roest uit hun fluitjes. Niels, Mats, Sven en Hylke mogen met vijf fout de bank op, Rick N. is dan al uitgevallen met een enkelblessure en de overige vijf geloven het verder ook wel. Het wordt een vrijeworpenfestival dat tegen kwart over elf pas afgelopen is.

Aanstaande zaterdag mogen we op de vroege ochtend naar Groningen om te proberen Groene Uilen 3 te kloppen. De coach heeft ze al gescout. We gaan er weer vol voor! (Hoewel: dingetje komt niet

trainen, die ander ook niet, nummer drie heeft ook wat anders te doen komende week, de vierde man gaat eerst eens met de dokter praten, eh…)

Scores: Tsjalling (alle begin is moeilijk I, wel een lekker plaagstootje tegen die center van BVG) 0, Chas (alle begin is moeilijk II, welkom in de eerste klasse) 0, Rick (heeft de enkel drie maanden rust gegeven en dat helpt dus niet, succes met revalideren!) 4, Mats (doodmoe van het coachen ervoor, daar wel een puntje gepakt) 4, Arnold (afgevallen na een “crashdieet” en een zomer vol lopen en fietsen) 4, Jan (dit jaar waarschijnlijk de sterkste en breedste schouders) 5, Niels (heerlijk gefrustreerd weer, zo kennen we hem) 6, Jeroen (in de zomer getraind op zijn driepunter) 9, Sven (gelukkig iets beter dan op training zullen we maar zeggen) 12, Hylke (werk gaat voor ontspanning, er zat helaas nog wat spanning op) 16.

Door JeroenZ op 09-09-2015

Sponsors

Café Ludiek logo Van der Meulen Business Events logo Sluyter Schilderwerk logo De Stolp Sport Restaurant logo Garage Betten Sneek logo Schadecentrum Sluyter logo J. Postma Transport logo

loading img


Teams


H1
U18
U16-1
U16-2

Social media


Facebook
Twitter
© 2016 ESBC Menhir. Ontwerp & realisatie: Jeroen Zantingh
Gebruikersnaam
Wachtwoord
Onthouden?
Wachtwoord vergeten